Wednesday, September 23, 2026

ಸಮ ಮತ್ತು ಸಮನಾ


ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ "ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಅಮೃತತ್ವದ ಕಡೆಗೆ" ಎನ್ನುವ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ, ಸೋದೆ ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಕ್ಷೀರ ಸಮುದ್ರ ಮಥನದ ಸಂದರ್ಭದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ "ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಥಾನಾಯಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು "ಮಂಗಳಾಚರಣೆ" ಶ್ಲೋಕವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿದೆವು. ಈ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಓದಬಹುದು.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕ್ಷೀರ ಸಮುದ್ರ ಕಡೆದದ್ದರಿಂದ ಸಾವಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಅಮೃತ ಬಂದ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಸಾಲದು. ಈ ಅಮೃತದಿಂದ ಸಾವು ಮಹಾಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ತಪ್ಪಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಹುಟ್ಟು-ಸಾವು ಇವುಗಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಮುಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಅಪೇಕ್ಷಿತವಾದದ್ದು ಈ ಜನನ-ಮರಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಸದಾಕಾಲಕ್ಕೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡುವ ನಿಜವಾದ ಅಮೃತತ್ವ ಎನ್ನುವ ಮುಕ್ತಿ.  

ಈ ರೀತಿಯ ಮುಕ್ತಿಗೆ (ಸಾಲೋಕ್ಯ, ಸಾರೂಪ್ಯ, ಸಾಮೀಪ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಯುಜ್ಯ ಎನ್ನುವ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಮುಕ್ತಿಗಳು ಇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ) ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ಕಮಲ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನುವ ಕ್ಷೀರ ಸಾಗರವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸಾಧನಗಳಿಂದಲೇ ಮಥನ ಮಾಡಿ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಗುಟ್ಟು ತಿಳಿದಾಯಿತು. 

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ನಂತರ ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದೈವವಾದ ಶ್ರೀಹಯಗ್ರೀವ ಮೂರ್ತಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತದನಂತರ ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಕಥಾನಾಯಕಿಯಾದ ರುಕ್ಮಿಣಿ ದೇವಿ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಮೊದಲು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರುಕ್ಮಿಣಿ ದೇವಿಯ ಅಪರೂಪದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಏನು ಎಂದು ಅರಿಯಬೇಕು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ "ಸಮ" ಮತ್ತು "ಸಮನಾ" ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳು, ಅವುಗಳ ಉಗಮ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಈಗ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ನೋಡೋಣ.
****** 

ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆ, ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಗು ಎದ್ದಿದೆ. ಹೊಸ ಜನಾಂಗದ ಆಶೋತ್ತರಗಳು, ಅವರ ಮುಂದಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಇವುಗಳ ಲಾಭ ಪಡೆದು, ಮತಗಳನ್ನು ಪಿಡಿದು, ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವ ಅಥವಾ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತೊಡಗಿವೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸೋರಿಕೆ, ಅವುಗಳ ತಡೆಗಟ್ಟುವಿಕೆ, ಇವುಗಳಿಂದ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವವರನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಕೆಲಸ, ಇವುಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ "ಸಮಾನತೆ" ಎನ್ನುವ ಒಂದು ತತ್ವದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು ಚರ್ಚಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. 

ಅನೇಕ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವುಗಳೂ ವಿದಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದವರೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಆಗಲೂ ಅನೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವೂ ಹೀಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದವರೇ. ಅನೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು (ಬೋರ್ಡು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಲೋಕ ಸೇವಾ ಆಯೋಗ ಮುಂತಾದುವು) ಉತ್ತರ ಬರೆಯಲು "ಉತ್ತರ ಪುಸ್ಕಕ" ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಈ ಉತ್ತರ ಪುಸ್ತಕಗಳು "ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪನ" ಮಾಡುವವರ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರು ಅಂಕಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 

ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಯಾರು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು. ಇದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ಮೌಲ್ಯಮಾಪಕನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕೊಡದೇ ಇರಬಹುದು. ತನಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಕೊಡಬಹುದು. ಬೇಡದವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆ ಯಾವ ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪಕನ ಬಳಿ ತಲುಪಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಪೋಷಕರು ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಅನೈತಿಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬರುವುದು ಸುಲಭ. ಇದು ಅನಪೇಕ್ಷಿತ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಒಟ್ಟಾರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಇದು ಬಲು ಮಾರಕ.

ಈ ರೀತಿಯ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಗೋಪ್ಯತೆ ಕಾಪಾಡಲು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚೌಕಾಕಾರದ ಭಾಗ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ವಿವರಗಳು ಬರೆಯಲು ಅವಕಾಶ. ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಒಂದು ನಂಬರು. ಈ ನಂಬರು ಈ ಚೌಕದಲ್ಲಿಯೂ ಉಂಟು. ಹೊರಗಡೆಯೂ ಉಂಟು. ಹೊರಗಡೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ವಿವರಗಳಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದೊಡನೆ ಈ ಚೌಕಾಕಾರದ ಭಾಗ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಮೌಲ್ಯಮಾಪಕರಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಈ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ನಂಬರಿನ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಿ, ಸರಿಯಾದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ತಾಳೆ ಹಾಕಿ, ಫಲಿತಾಂಶ ಕೊಡುವುದು.

ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಅಂಕ ಹಾಕುವವರಿಗೆ ಅದು ಯಾರ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗದು. ಯಾವುದೇ ಅನೈತಿಕ ವ್ಯವಹಾರ, ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತ, ಬೇಡದವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಕೊಡುವುದು ಮುಂತಾದುವು ನಡೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಬರೆದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮೌಲ್ಯ. ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯವಿಲ್ಲ. ಇದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಒಂದು "ಮಾದರಿ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆ" ಸಹ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು, ವ್ಯಸ್ಥೆಗಳು ಇದ್ದರೂ ಗೊಂದಲ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ!

****** 

ಅದೊಂದು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ. ಅನೇಕ ಸದಸ್ಯರು ಮನೆಯಲ್ಲುಂಟು. ಸಕಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿವೆ. ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಆಳು-ಕಾಳುಗಳು. ಮನೆಗೊಬ್ಬ ಯಜಮಾನ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಯಜಮಾನಿ. ಎಲ್ಲಾ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲಸದವರು ಕೇವಲ ಸಂಬಳಕ್ಕೆಂದು ದುಡಿಯುವವರಲ್ಲ. ಯಜಮಾನ ಮತ್ತು  ಯಜಮಾನಿ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ. ಕೆಲಸ ಹೇಳಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲ. ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಬಹಳ ನುರಿತವರು. ಯಜಮಾನನಿಗೂ ಮತ್ತು ಯಜಮಾನತಿಗೂ ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸನ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಉಳ್ಳವರು. 

ಹೀಗಿದ್ದೂ ಯಜಮಾನ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡುವವಲ್ಲ. ಸದಾಕಾಲ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತ. ಯಜಮಾನಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಕೈಗೊಂದು-ಕಾಲಿಗೊಂದು ಕೆಲಸದವರಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಕೆಲಸ ತಾನೇ ಮಾಡಬೇಕು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆ ಹೀಗೆ? ಗಂಡ ಹೀಗೇ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಲಾಭ ಇದೆಯೇ? ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಜಮಾನಿ ಹೀಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಏನು ಕಾರಣ?

ತನ್ನ ಗಂಡನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಅಮಿತ ಉತ್ಸಾಹ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವಳಿಗೆ ಅವನಲ್ಲಿರುವ ವಿಶೇಷವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವಗಳು. ಗಂಡ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಿ, ಗೌರವಿಸಲಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಆದರೂ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬಿಡದೆ ತಾನೇ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆ ಅವಳಿಗೆ!
******

ಪರಮಪುರುಷನ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಅನ್ನುವ ರೂಪವೂ ಒಂದು. ಅವನು ಸಕಲ ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯ. ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅವನೇ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ನ ಮೇ ಪಾರ್ಥಾಸ್ತಿ ಕರ್ತವ್ಯo ತ್ರಿಷು ಲೋಕೇಷು ಕಿಂಚನ" (ಭಗವದ್ಗೀತೆ 3.22). ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕಾದದ್ದೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ! 

ಅವನು ಮಾಡುವ ಅನೇಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಲ್ಲಿ "ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ" ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಒಂದು. ಸಮಸ್ತ ಜೀವರಾಶಿಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡುವ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದೂ ಅವನ ಒಂದು ಕೆಲಸ. ಇದೊಂದು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಆಯಾಸವಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದಾಗದೇ, ತಾನೇತಾನಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಕೆಲಸ ಇದು.

ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಅವನಿಗೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಚೌಕಾಕಾರದ ಕಾಗದದ ತುಂಡಿನ ಮೇಲಿನ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅವನಿಂದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಗೋಪ್ಯತೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷಾ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಿಗೆ (invigilator) ಟೋಪಿ ಹಾಕಿದಂತೆ ಅವನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿ ಭೇದಭಾವ ಇಲ್ಲ. ಬೇಕಾದವರು-ಬೇಡವಾದವರು ಎನ್ನುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮ ಭಾವದ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ. 

ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ (9.29) ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:

ಸಮೋಹಂ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ನ ಮೇ ದ್ವೇಷ್ಯೋಸ್ತಿ ನ ಪ್ರಿಯಃ 
ಯೇ ಭಜಂತಿ ತು ಮಾಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮಯಿ ತೇ ತೇಷು ಚಾಪ್ಯಹಂ  

"ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜಂತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮ ಆಗಿದ್ದೇನೆ (ಸಮಃ ಅಹಂ - ಸಮೋಹಂ). ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರು ಅಥವಾ ದ್ವೇಷಿಗಳು ಎಂದಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುವವರಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅವರಿದ್ದಾರೆ."

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನಿಗೆ "ಸಮ" ಎಂದು ಹೆಸರು. ಸಮ ಎಂದರೆ "ಪರಮಪುರುಷ" ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. 

ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ Equal ಮತ್ತು Equity ಎನ್ನುವ ಪದಗಳಿವೆ. ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ Equal ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒಂದೇ ಅಳತೆಯ ಎರಡು ವಸ್ತುಗಳು ಸಮ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ Equity ಅನ್ನುವುದು ವಿಶಾಲವಾದ ಅರ್ಥ. Equity ಅಂದರೇನು? Equal treatment of Equals ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. It is the quality of being fair and impartial. 

"ಸಮ" ಅನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ "ಪರಮಪುರುಷ" (ಮತ್ತು ಅವನ ಒಂದು ರೂಪವಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ) ಎಂದು ತಿಳಿದಾಯಿತು.
******

ಈ ಸಕಲ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಪರಮಪುರುಷನು ಯಜಮಾನನಾದರೆ ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿದೇವಿ ಯಜಮಾನಿ. ಅಸಂಖ್ಯ ದೇವತೆಗಳು ಅವಳ ಒಂದು ಕಣ್ಣೋಟಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಹೇಳಲು "ನಮ್ಮ ಕಡೆ ನೋಡಿಯಾಳೇ?" ಎಂದು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕಡೆಯ ದೇವತೆಯವರೆಗೆ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಪರಮಪುರುಷನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಅವಳೇ ಮಾಡಬೇಕು!

ಸಾನುರಾಗದಿಂದ ಹರಿಯ ತಾನೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತಿಹಳು!
ಛತ್ರ-ಚಾಮರ ವ್ಯಜನ ಪರ್ಯಂಕ ಪಾತ್ರರೂಪಳಾಗಿ ಹರಿಯ ನಿತ್ಯಸೇವೆ ಮಾಡುತಿಹಳು!
ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಭೃತ್ಯರಿರಲು ಹಾಟಕಾಂಬರನ ಸೇವೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತಿಹಳು!

ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕೈಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಕರಾಗ್ರೇ ವಸತೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀ.  ಪರಮಪುರುಷನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಕೈಯ್ಯಿಂದ ತಾನೇ ಕೊಡಬೇಕು? ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ದೇವಾಲಯದ ಅರ್ಚಕನ ಕೈ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳೇ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. 

ಅವಳಿಗೆ ಸಂಸಾರ ಬಂಧನ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ನಿತ್ಯ ಮುಕ್ತಳು. ಅವಳೂ ಪರಮಾತ್ಮನ ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುವಳು. ಅದು ಮುಕ್ತಿಗೆಂದಲ್ಲ. ಪರಮಪುರುಷನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿ ಗೌರವಗಳ ಕಾರಣ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ತಾನೇ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ.

ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ "ಸಮನಾಧಿಕಾರಣ" ಎಂದು ಒಂದು ಭಾಗ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ (4.2.7 ನಿಂದ 4.2.14). ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಭಿಮಾನಿ ದೇವತೆಯಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆ ಇದೆ. ಸೂತ್ರ 4.2.7 ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:

ದೇಶತಃ ಕಾಲತಶ್ಚ ವ್ಯಾಪ್ತ್ಯಾ ಸಮೋನಾ 
ಪರಮಪುರುಷೋ ಯಸ್ಯಾ: ಸಾ ಸಮನಾ 

ಏನಿದರ ಅರ್ಥ? ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಪರಮಪುರುಷನಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಇದ್ದಾಳೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವನಂತೆ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವನಂತೆ ಅನಂತ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ದೇಶ (Space) ಮತ್ತು ಕಾಲದಿಂದ (Time) ಪರಮಪುರುಷನಿಗೆ ಸಮಳು. ಆದರೆ ಪರಮಪುರುಷನು ಅವಳಿಗೂ ನಿಯಾಮಕನು. ಅವನಿಗೆ ನಿಯಾಮಕರಿಲ್ಲ. ಅನಂತ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಧಿಕನು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಳು ಅವನ ಸಮ ಅಲ್ಲ. ಸಮ ನಾ (ಅಲ್ಲ). ಸಮನಾ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳಿಗೆ "ಸಮನಾ" ಎಂದು ಹೆಸರು. (ಸುಮನಾ ಅಲ್ಲ. ಸಮನಾ).

ಈಗ ಸಮ ಮತ್ತು ಸಮನಾ ಎಂದರೆ ಪರಮಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂದು ತಿಳಿದಂತಾಯಿತು.

******

"ಇದೇಕೆ ಹೀಗೆ?" ಎಂದು ಕೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಅದು ಇರುವುದು ಹಾಗೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಮೇಯ. Algebra ಕಲಿಯುವಾಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು "x" ಎಂದಂತೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು.

"ಸೂರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಏಕೆ ಹುಟ್ಟಬೇಕು? ನಾನು ಆ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ" ಎನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮೊದಲು ಕಾಣುವುದು ಒಂದು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ. ಪುರ್ ಅಂದರೆ "ಮೊದಲು", "ಅಗ್ರಗಮನ" ಎಂದರ್ಥ. ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು. ಮುಂದಿರುವುದು ಎಂದು. ಸೂರ್ಯ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ಕಾಣುವ ದಿಕ್ಕು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವ ದಿಕ್ಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಪೂರ್ವ. ಹೀಗೆ. 

ಗಂಡಸು-ಹೆಂಗಸು ಸಮಾನ ಎನ್ನುವ ಲೌಕಿಕ ತರ್ಕ ಇಲ್ಲಿ ತರುವಂತಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆ ಗಂಡ-ಹೆಂಡಿರಿಗೆ ಜಗಳ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೇಕೆ ಅನವಶ್ಯ ಜಗಳ?

Saturday, September 19, 2026

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಅಮೃತತ್ವದ ಕಡೆಗೆ


ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆವು. "ವಾದಿರಾಜರ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಎನ್ನುವ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಜೀವನ ಕಾಲದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರಚಿತವಾಗಿರುವ ಶ್ರೀ ವೇದಾಂತ ದೇಶಿಕರ "ಯಾದವಾಭ್ಯುದಯ" ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರ "ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. "ವಾದಿರಾಜರ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಎಂಬ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಓದಬಹುದು.

ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪುಣೆಗೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ವಿದ್ವನ್ಮಂಡಳಿ ಮುಂದೆ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಪೇಶ್ವೆಯವರಿಗೆ ಮಾತುಕೊಟ್ಟು, ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಸರ್ಗದಂತೆ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥ ರಚನೆ ಮಾಡಿದರೆಂದು ಹೇಳಿತ್ತು. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ತಮ್ಮ ಪಾಠ-ಪ್ರವಚನದ ಅಂಗವಾದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಜಯಂತಿಯ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು "ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಜಯಂತಿ" ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆವು. ಈ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಓದಬಹುದು.

******

ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥ ರಚನಾಕಾರರು ತಮ್ಮ ಗ್ರಂಥಗಳ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುಲದೈವ ಅಥವಾ ಇಷ್ಟದೈವವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಕಥಾ ಭಾಗಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವುದು ನಡೆದು ಬಂದಿರುವ ಪದ್ಧತಿ. ಇದನ್ನು "ಮಂಗಳಾಚರಣೆ" ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ರೂಢಿ. ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ "ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಗ್ರಂಥದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಕಥಾನಾಯಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟ ದೈವವಾದ ಶ್ರೀ ಹಯವದನನ, ನಂತರ ಕಥಾನಾಯಕಿಯಾದ ರುಕ್ಮಿಣಿ (ಸೀತೆ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮೊದಲಾದವರು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೇ ಎಂದು ಪ್ರಮೇಯ) ಇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮದ್ಭಗವತಾದಿ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿರುವ ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳಿಸಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಾಚರಣೆ ಮಾಡುವಾಗ ಕವಿಯ ಕುಲದೈವ ಅಥವಾ ಇಷ್ಟದೈವಕ್ಕೂ, ಮತ್ತು ನಂತರ ಬರುವ ಕಾವ್ಯದ ಕಥೆಗೂ ಸಂಬಂಧ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ-ರುಕ್ಮಿಣಿಯರು ಕಥಾನಾಯಕ ಮತ್ತು ಕಥಾನಾಯಕಿ ಆಗಿರುವುದು ಒಂದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ.   

ಈ ರೂಪಾಂತರ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ? ಈಗ ಇರುವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇರೆಯ ಅರ್ಥ ಕೊಟ್ಟು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಇವಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ವಿಶೇಷಗಳಿವೆಯೇ? ರಚನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದರು? ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ರೂಪದ ಕಾವ್ಯದ ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರವಾಗಿ ಈಗ ನೋಡೋಣ. 

******

ರಕ್ಕಸರ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಝರ್ಜರಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಮುಂದಿನ ಕದನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವು ಬರದಂತೆ ಇರಲು ಅಮೃತ ಸೇವನೆ ದಾರಿ ಎಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಕ್ಷೀರ ಸಮುದ್ರ (ಹಾಲಿನ ಕಡಲು) ಮಥನ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಮೃತ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಮೃತ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಆ-ಮರ (ಮರಣವಿಲ್ಲದವರು) ಆದರು. ಈ ಸಮುದ್ರ ಮಥನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ, ಇವುಗಳ ವಿವಗಳೇನು? ಅವನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬಹುದು:
  • ಮೊದಲಿಗೆ ಕ್ಷೀರ ಸಮುದ್ರ ಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಕಡೆದ ಮೇಲೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೃತ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
  • ಕ್ಷೀರ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯವಾದ ಓಷಧಿ, ವನಸ್ಪತಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ, ನಂತರ ಕಡೆದರು. 
  • ಹಾಲಿನ ಸಮುದ್ರ ಕಡೆಯಲು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಡೆಗೋಲು (ಮಂತು) ಬೇಕಲ್ಲ. ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ಕಡೆಗೋಲು ಮಾಡಿದರು.
  • ಕಡೆಗೋಲಿಗೆ ಸುತ್ತಲು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಗ್ಗ ಬೇಕಾಯಿತು. ವಾಸುಕಿ ಸರ್ಪವನ್ನು ಹಗ್ಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
  • ಕಡೆಯಲು ಎರಡು ತಂಡಗಳು. ಒಂದು ಕಡೆ ರಾಕ್ಷಸರು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ದೇವತೆಗಳು. (ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಎರಡು ಭಾಗ ಮಾಡಿದಾಗ ಮೊದಲನೆಯದು ಪೂರ್ವ ಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದು ಉತ್ತರ ಪಕ್ಷ ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ).
  • ವಾಸುಕಿಯು (ಸರ್ಪವು) ಗಾಳಿ ಕುಡಿದು ಜೀವಿಸುವುದು. ಅದು ವಿಷವನ್ನು ಕಾರಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಮೃತಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಕಾರ್ಕೋಟಕ ವಿಷ ಹೊರಬಂದಿತು. ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಕಲುಷಿತವಾಯಿತು.
  • ಹೀಗೆ ಅಮೃತ ಬಂದರೂ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಡೆದ ರಾಕ್ಷಸರಿಗೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. 
  • ಮೋಹಿನಿ ರೂಪದ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವು ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಮೃತ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಶ್ರೀವಾದಿರಾಜರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಶ್ಲೋಕ ಮಾಡಿದರು. ಹೇಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿದರು ಅನ್ನುವುದರ ವಿವರವನ್ನು ನೋಡೋಣ.

******

ಈಗ ನಮ್ಮಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ನಮಗೆ ಏನು ಬೇಕು? ನಮಗೆ ಅಮೃತ ಸಾಕೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳು ಮಾಡಿದಂತೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದುದು ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

ಮೇಲಿನ ವಿವರಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತಾಳೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಜೊತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬಹುದು:
  • ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀರ ಸಮುದ್ರ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ಕಮಲ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನುವ ಹಾಲಿನ ಸಮುದ್ರ ಇದೆ.  ಇದೇ "ಕೃಷ್ಣ ದುಗ್ದಾಂಬುಧಿ".  ಅವನು ಎಂಥವನು? ಹಾಲು ಹಾಗೆಯೇ ಇಟ್ಟರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ಹಾಲು ಕಾಯಿಸಿ, ಕಾಯಿಸಿದ ಹಾಲಿನಿಂದ ಮೊಸರು ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಕಡೆದು ಬೆಣ್ಣೆ ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಆ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕಾಯಿಸಿ ತುಪ್ಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೆಂಬ ಹಾಲು ಎಂದೂ ಕೆಡುವ ಹಾಲಲ್ಲ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿ ಈ ರೀತಿ ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬರುವುದು ಎಂದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹಾಲಿನಿಂದ ಕೇವಲ ತುಪ್ಪ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ನೇರ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ.  
  • ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಮೃತವೇನೋ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಮೃತ ಸೇವನೆಯಿಂದ ಸಾವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಉಂಟು. ಮಹಾಪ್ರಳಯದ ನಂತರ ಅವರ ಪದವಿಯೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈಗ ಇರುವ ದೇವೇಂದ್ರ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ದೇವೇಂದ್ರ ಬರುತ್ತಾನೆ. (ಬಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯು ಮುಂದಿನ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರನಾಗಲು ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ!). ನಮಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದಾದ ಜನನ-ಮರಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡುವ ಮುಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ ಕೊಡಬೇಕು. ಮತ್ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಹಾಲಿನ ಕಡಲನ್ನು ಕಡೆಯಬೇಕು. 
  • ಈ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೆಂಬ ಸಮುದ್ರ ಕಡೆಯುವ ಮೊದಲು ಯಾವುದೇ ಓಷಧಿ, ವನಸ್ಪತಿಗಳು ಹಾಕಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತವೂ ಈಗಲೇ ಅಡಗಿವೆ. ಈ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಗುಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಕಡೆದರೆ ಸಾಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನು "ಸಮಸ್ತ ಗುಣಪೂರ್ಣ" ಎಂದು ತಿಳಿದು ಕಡೆಯಬೇಕು (ನೆನೆಯಬೇಕು). ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮುತ್ತು, ರತ್ನ, ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಮಣಿಗಳಿವೆ. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ "ರತ್ನಾಕರ" ಎನ್ನುವ ಹೆಸರು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೋ ಇಂತಹ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೇ ತನ್ನ ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು "ಗುಣೋದ್ಯನ್ಮಣಿ". ಹೀಗೆಂದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಡೆಯಬೇಕು. ಕಡೆಯುವುದನ್ನು "ಮಥನ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಮಥನ.
  • ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಡೆಯುವ "ಕಡಗೋಲು" ಯಾವುದು? "ಶ್ರೀವೇದಾಂತ" ಎಂಬ ಮಹಾಪರ್ವತ. ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಾದರೂ ತಿಳಿಯಲು ವೇದಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಮುಂತಾದುವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ವೇದಾಂತ ಎನ್ನುವ ಪರ್ವತವನ್ನು ಕಡಗೋಲಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಸರಿ. ಶ್ರೀವೇದಾಂತ ಎಂದು ಏಕೆ? ಪರ್ವತವು ಜಡ ವಸ್ತು. ಸಮಸ್ತ ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ (Static eternity) ಅಭಿಮಾನಿ ದೇವತೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೇವಿ. ಆದ್ದರಿಂದ "ಶ್ರೀವೇದಾಂತ ಮಹಾಚಲಂ" ಎಂದಾಯಿತು. 
  • ಕಡಗೋಲು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಈಗ ಒಂದು ಹಗ್ಗ ಬೇಕು. ವೇದ, ವೇದಾಂಗಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೂತ್ರಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅವೇ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಗಳು. (ಸೂತ್ರ ಅನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ ದಾರ ಅಥವಾ ಹಗ್ಗ ಅನ್ನುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನಿಯಮ (Formula) ಅನ್ನುವ ಅರ್ಥವೂ ಇದೆ). ವೇದಗಳ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಗಳು ಸಹಾಯಕ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರೀವೇದಾಂತಮಹಾಚಲ ಎನ್ನುವ ಕಡೆಗೋಲಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಗಳು ಎನ್ನುವ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಬಿಗಿಯಬೇಕು.
  • ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧ ಆಯಿತು. ಸಮುದ್ರ ಕಡೆಯಲು ಎರಡು ತಂಡಗಳು ಬೇಕಲ್ಲ. ವಾಕ್ಯಾರ್ಥ ಮಾಡಲು ಎರಡು ತಂಡಗಳು. ಒಂದು ಪೂರ್ವ ಪಕ್ಷ. ಇನ್ನೊಂದು ಉತ್ತರ ಪಕ್ಷ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಎರಡು ರೀತಿಯ ದ್ವಂದ್ವ ಇವೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಆಸುರೀ ಭಾವ. ದೇವರಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ನಾನೇ ದೇವರು (ಹಿರಣ್ಯ ಕಷಿಪುವಿನ ರೀತಿ) ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಯೋಚನಾಲಹರಿ. ದೇವರು ಇದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವುಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಅವನಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವ ಮಿಥ್ಯಾಜ್ಞಾನ ಒಂದು ಕಡೆ. ಇದು ಪೂರ್ವ ಪಕ್ಷ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪೂರ್ವಪಕ್ಷಾಸುರರು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಆ ಪರಮಪುರುಷನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವುದು ಎನ್ನುವ ಸುಜ್ಞಾನ.  ಇದು ಉತ್ತರ ಪಕ್ಷ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ "ಸಿದ್ಧಾಂತೋಕ್ತಿ ಸುರೇಶ್ವರರು". ಇವೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಸಮುದ್ರ ಕಡೆಯುವ ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳು. 
  • ಕಡೆಯುವ ಹಗ್ಗ ಕಡಗೋಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಡೆಯುವ ಕೆಲಸ ಸುಗಮವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ "ಪರಿತಃ ಸಂಯೋಜ್ಯ ಸೂತ್ರಾಹಿಪಂ". ಕಡೆಗೋಲು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದ ಹಗ್ಗಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ತಾಳ-ಮೇಳ ಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವ.
  • ಹೀಗೆ ಹೃದಯ ಸಮುದ್ರ ಕಡೆಯುವಾಗ ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ತಿಳಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ವಾಸುಕಿ ಒಂದು ಸರ್ಪ. ಹಾವುಗಳು ಗಾಳಿ ಸೇವಿಸಿ ಬದುಕುವುವು. ಆ ಗಾಳಿ ಒಳ್ಳೆಯದಿರಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ಗಾಳಿ ಅಂದರೆ (ಸದ್-ವಾತ) "ಸದ್ವಾತ". ಶ್ರೀವಾದಿರಾಜರು ಶ್ರೀ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ದ್ವೈತ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಸಂತತಿಯವರು. ಮಧ್ವಮತಕ್ಕೆ "ಪವನಮತ" ಎಂದೂ ಹೆಸರು. ಶ್ರೀಮದಾಚಾರ್ಯರು ವಾಯುಪುತ್ರರು ಎಂದು ನಂಬಿಕೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ "ಸದ್ವಾತಾಗಮ ಪೋಷಿತಾತ್ಮಹೃದಯಂ".
  • ಅಲ್ಲಿ ಅಮೃತ ಬಂದಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಅಮೃತತ್ವ (ಮುಕ್ತಿ) ಬರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಮೋಹಿನಿ ರೂಪದ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವು ಯೋಗ್ಯರಾದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಮೃತ ಕೊಟ್ಟನು. ಲೋಕಕಂಟಕರಾದ ಅಸುರರಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡುವವನು. ಆದಕಾರಣ "ಸ್ವೀಯಾನಂ ಅಮೃತಂ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ".
  • ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಅಮೃತತ್ವ ಕೊಡುವ, ಸರ್ವ ಗುಣಗಳ ಗಣಿಯಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ ಕೋರಿಕೆ. ಆದ್ದರಿಂದ "ಸ ಮಾಂ ಪಾಯಾತ್". ಗುಣೋದ್ಯನ್ಮಣಿ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ.
*******

ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಸ್ತುತಿಯ ಎಲ್ಲ ಪರಿಕರಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಶ್ರೀವಾದಿರಾಜರು ತಮ್ಮ "ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಮಂಗಳಾಚರಣೆಯ ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು "ಶಾರ್ದೂಲವಿಕ್ರೀಡಿತವೃತ್ತ" ಎನ್ನುವ ಛಂದಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ:

ಶ್ರೀವೇದಾಂತಮಹಾಚಲಂ ಹಿ ಪರಿತಃ ಸಂಯೋಜ್ಯ ಸೂತ್ರಾಹಿಪಂ 
ಸದ್ವಾತಾಗಮ ಪೋಷಿತಾತ್ಮಹೃದಯಂ ತತ್ಪೂರ್ವಪಕ್ಷಾಸುರೈ:
ಸಿದ್ಧಾಂತೋಕ್ತಿಸುರೈಶ್ವರೈಶ್ಚ ಮಥಿತೋ ಯಃ ಕೃಷ್ಣ ದುಗ್ದಾoಬುಧಿ:
ಸ್ವೀಯಾನಮಮೃತಂ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ ಸ ಮಾಂ ಪಾಯತ್ಗುಣೋದ್ಯನ್ಮಣಿ:   

ಭಾಷೆ-ವೇದಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಶ್ರಮ ಇರುವವರು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಿಶೇಷಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಏಕೆ ಬೇಕು? ಇದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಅಥವಾ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಗಟ್ಟಿ, ಬಿಡಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೇ, ಅದರ ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಎಂದು ಬಿಡಿಸಿ ಸವಿಯಲೂಬಹುದು!

Wednesday, September 16, 2026

ತಂತಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ವಿದ್ಯುತ್ತು


ಅದೊಂದು ಸುಸಜ್ಜಿತ ಆಧುನಿಕ ಮನೆ. ಇಡೀ ಮನೆಯ ತುಂಬಾ ಸಮಸ್ತ ರೀತಿಯ, ಎಲ್ಲಾ ನಮೂನೆಯ ಉಪಕರಣಗಳು-ಸಲಕರಣೆಗಳು ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಮಿಕ್ಸರ್-ಗ್ರೈಂಡರ್ ಬೇಕಾದಾಗ ಸುಗಮವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ರಾತ್ರಿಯೂ ಹಗಲಿನಂತೆ ಇರುವಂತೆ ಬೆಳಕು ಸದಾಕಾಲವೂ ಪಸರಿಸಿದೆ. ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಒಂದು ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು. ಕೆಲವಕ್ಕಂತೂ ಅದೂ ಸಹ ಬೇಡ. ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಉಂಟು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ರಿಮೋಟ್ ಕೂಡ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೈ ಬೀಸಿದರೆ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಲು ಪುಸ್ತಕ ಅಥವಾ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಮೆಜಾನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾ ಇದ್ದಾಳೆ. ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಥಟ್ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ದೈನಂದಿನ ಜೀವನ ಸೊಗಸಾಗಿ ನಡೆದಿದೆ. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆಗಳಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಧರೆಗೆ ಇಳಿದು ಬಂದಂತಿದೆ. ಸ್ವರ್ಗ ನೋಡಿದವರಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗ ಎಂದರೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡಲು ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. 

ಸುಖನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಥಟ್ ಎಂದು ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸೆಖೆಯ ಅನುಭವ. ಬೆವೆತು ನೀರಾಗುವಂತಹ ಬಿಸಿ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಳಕಿಗೆ ಗುಂಡಿ ಒತ್ತಿದರೆ ಅದು ಕೆಲಸ ಮಾಡದು. ಎದ್ದು ನೋಡಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯುತ್ ವೈಫಲ್ಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣ ಯಾವ ಉಪಕರಣಗಳೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡವು. ಅವು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತಿವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಇವೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ. ಅವುಗಳ ತಂತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯದೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. UPS ಎಂದು ಒಂದುಂಟು. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲ. ಹಿಡಿದಿಟ್ಟದ್ದು ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ತಂತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯುವವರೆಗೂ ಕಾಯದೇ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ.

****** 

ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸವಲತ್ತುಗಳೂ ಪಟ್ಟಣವಾಸಿಗಳಿಗೇ ಸಿಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಹಳ್ಳಿವಾಸಿಗಳ ಅಳಲು. ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ ಸಹ ಅಷ್ಟೇ. ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಪೂರೈಕೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಗಲಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದು ಉತ್ತರ. ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಿಗುವುದು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆಯೇ. ರೈತನು ತನ್ನ ಹೊಲಗಳ ಬಾವಿಗಳ ಪಕ್ಕದ ಪಂಪ್ ಸೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ತರಕಾರಿ, ಹೂವಿನ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸಬೇಕು. ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ ಇಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳೆಯಿತು. ಒಹೋ! ವಿದ್ಯುತ್ ಬಂದಿತು. ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಹಾಫ್ ಕರೆಂಟ್" ನಡೆದಿದೆ. ಬಲ್ಬುಗಳು ಅರ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಣುಕುತ್ತಿವೆ. ಪಂಪ್ ಸೆಟ್ ನೀರು ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಕರೆಂಟ್ ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲ. ಪೂರ್ತಿ ಪವರ್ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯದೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ.

ಸಾಲ-ಸೋಲ ಮಾಡಿ ಪಂಪ್ ಸೆಟ್ ಹಾಕಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಸಾಲದ ಕಂತು ಮತ್ತು ಬಡ್ಡಿ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ತರಕಾರಿ-ಹೂವು ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ಕಾದು ಕಟಾವು ಮಾಡಬೇಕು. ಈಗ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸುವುದು ಬಲು ಮುಖ್ಯ. ನೀರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗಿಡಗಳು ಒಣಗುತ್ತವೆ. "ಕೈಗೆ ಬಂದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗಿಲ್ಲ" ಎನ್ನುವಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ನೀರುಣಿಸಲು ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ರಾತ್ರಿ ಸುಖನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಕಾದು ಕುಳಿತು ವಿದ್ಯುತ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಂಪ್ ಸೆಟ್ ಮೂಲಕ ನೀರು ಹರಿಸಬೇಕು. ತಂತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯುವವರೆಗೂ ಕಾಯದೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಅನುಕೂಲ ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.
******

ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನ್ವಂತರಗಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನ್ವಂತರಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಅಧಿಪತಿಯುಂಟು. ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನವನು ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನು. (ಈಗ ಏಳನೆಯ ಮನುವಾದ ವೈವಸ್ವತ ಮನು ಆಡಳಿತ ಕಾಲ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ). ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿನ ಹೆಂಡತಿ ಶತಾರೂಪಾದೇವಿ. ಇವರ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಸತ್ಯವ್ರತ ಮತ್ತು ಉತ್ತಾನಪಾದ. ಉತ್ತಾನಪಾದ ರಾಜ್ಯವಾಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಡತಿಯರು. ದೊಡ್ಡವಳು ಸುನೀತಿ. ಚಿಕ್ಕವಳು ಸುರುಚಿ. ಉತ್ತಾನಪಾದ ಬಹು ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಜ. ಈಗಲೂ ಮಂಗಳಾಷ್ಟಕದಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೆಸರು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. 

ಉತ್ತಾನಪಾದನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು. ಸುನೀತಿಯ ಮಗ ಧ್ರುವ. ಸುರುಚಿಯ ಮಗ ಉತ್ತಮ. ಇಬ್ಬರೂ ಸಣ್ಣವರು. ಧ್ರುವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಐದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ಉತ್ತಮನು ಅವನಿಗಿಂತ ತುಸು ಕಿರಿಯ. ಉತ್ತಾನಪಾದನಿಗೆ ಕಿರಿಯ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. (ನೀತಿಗಿಂತ ರುಚಿಯ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ಆಗುವಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು!). ಅವಳ ಮಗ ಆದದ್ದರಿಂದ ಉತ್ತಮನ ಮೇಲೂ ತುಸು ಜಾಸ್ತಿ. ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಸೆ ಪಡುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಅದು ಅವರ ಹಕ್ಕೂ ಸಹ. 

ಒಂದು ದಿನ ಉತ್ತಾನಪಾದ ಸುರುಚಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ. ಅವಳ ಮಗ ಉತ್ತಮ ಅಪ್ಪನ ತೊಡೆಯಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಧ್ರುವ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ. ಅವನಿಗೂ ಅಪ್ಪನ ತೊಡೆಯಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಸೆ ಆಯಿತು. ಅಪ್ಪನ ತೊಡೆ ಹತ್ತಲು ಹೋದ. ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. "ನೀನು ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನಲ್ಲ. ನೀನು ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ತೊಡೆ ಏರಬೇಕಾದರೆ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಬರಬೇಕು" ಅಂದಳು. ಧ್ರುವ ಅಪ್ಪನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅಪ್ಪ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. 

******

ನಡೆದ ವಿದ್ಯಮಾನದಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ಧ್ರುವ ನೇರವಾಗಿ ತಾಯಿ ಸುನೀತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದ. ಅವಳೊಡನೆ ತನಗಾದ ದುಗುಡ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ಸುನೀತಿ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವಳು. ಧ್ರುವನ ಮನಸ್ಸು ಕಹಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. "ಈಗ ನೀನು ನನ್ನ ಮಗ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಆ ಪರಮಪುರುಷನೇ ದಿಕ್ಕು" ಎಂದಳು. ಧ್ರುವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದು ನಾಟಿತು.

ಐದು ವರುಷದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ ಧ್ರುವ ನಗರದಿಂದ ಹೊರ ನಡೆದ. ಕಾಡಿನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿ ಅಪ್ಪನ ತೊಡೆ ಏರುವ ಹಕ್ಕು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಹಠ. ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರು ನೋಡಿದರು. ಅವನ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಅಂದರು. ಅನೇಕ ಯೋಗಿ-ಮುನಿಗಳಿಗೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅಂದರು. ಹಿಂದೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಧ್ರುವ ಅವರ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ. ಹಿಂದೆ ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ನಾರದರು ಅವನಿಗೆ ಮಂತ್ರೋಪದೇಶ ಮಾಡಿದರು. ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಎಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಂತ್ರ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹನ್ನೆರಡು ಅಕ್ಷರದ ಶ್ರೀವಾಸುದೇವ ಮಂತ್ರ. "ಓಂ ನಮೋ ಭಗವತೇ ವಾಸುದೇವಾಯ". ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನಿಂತಿರುವ ಪರಮಪುರುಷನ ಹೃದಯ ಮಂತ್ರ.

ಧ್ರುವ ನೇರವಾಗಿ ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತಟದ "ಮಧುವನ" ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನು ತಪಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ಕಂದ, ಎಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ, ಶ್ಲೋಕ 72ರಿಂದ 76 ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: 
  • ಮೊದಲ ತಿಂಗಳು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ಆಹಾರ.
  • ಎರಡನೆಯ ತಿಂಗಳು ಆರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ತರಗೆಲೆಗಳ ಆಹಾರ.
  • ಮೂರನೆಯ ತಿಂಗಳು ಒಂಭತ್ತು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನೀರು ಸೇವನೆ.
  • ನಾಲ್ಕನೆಯ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಗಾಳಿ ಸೇವನೆ.
  • ಐದನೆಯ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಶ್ವಾಸ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಿ ಒಂದು ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ತಪಸ್ಸು.
ಆರನೆಯ ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಧ್ರುವನ ಭಾರಕ್ಕೆ ಭೂಮಿ ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಿತಂತೆ. ವಾಸುದೇವನು ಇನ್ನು ಧ್ರುವನನ್ನು ಕಾಯಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಮುಗಿದುಹೋದವು.

******

ಧ್ರುವನು ತಪಸ್ಸು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ವಾಸುದೇವ ಮೂರ್ತಿಯ ರೂಪದ ವರ್ಣನೆಯ ಧ್ಯಾನ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳುವ ವಿವರಣೆಯಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆದ. ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಆ ರೂಪ ಘನವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಹೀಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ರೂಪ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತಿತು. ಇನ್ನೂ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ರೂಪ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಫುಟ (ಸ್ಪಷ್ಟ) ಆಯಿತು. ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವನ ನಿರ್ಮಲ ರೂಪ ನಿಂತಿತು. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಹಸಿವೆ, ನಿದ್ದೆ, ಬಾಯಾರಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮೂರ್ತಿಯ ನೋಟದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯವಾದ ಆನಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಶ್ರೀವಾಸುದೇವ ಸಾಕ್ಷಾತ್ತಾಗಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತ. 

ಧ್ರುವನಿಗೆ ಇದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಬಿಂಬ ಮೂರ್ತಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತಿದ್ದಾನೆ. ವಾಸುದೇವ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮರೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ.

ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರ್ತಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಧ್ರುವ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತವನಂತೆ ಎದ್ದ. ಎಡರುಗಡೆ ಅದೇ ದಿವ್ಯ ಮೂರ್ತಿ ಪೂರ್ಣಾಕಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ! ತಕ್ಷಣ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದ.

ವಾಸುದೇವನ ಸ್ತೋತ್ರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಯಾವ ಅಂಗವೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯದ ಯಂತ್ರದಂತೆ, ಒಂದು ಬೊಂಬೆಯಂತೆ, ಧ್ರುವ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ!

ವಾಸುದೇವ ಮೂರ್ತಿ ನಸುನಕ್ಕು ತನ್ನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಶಂಖದಿಂದ ಧ್ರುವನ ಹಾಲುಗೆನ್ನೆ ಮುಟ್ಟಿದ. ಧ್ರುವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರವಾಯಿತು. 

******

ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತ ಪರಮಪುರುಷ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಕಂಡು ಈಗ ಧ್ರುವ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
(ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ 4.9.6)

ಯೋoತಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಮಮ ವಾಚಮಿಮಾಂ ಪ್ರಸುಪ್ತಾಮ್  
ಸಂಜೀವಯತ್ಯಖಿಲ ಶಕ್ತಿಧರಃ ಸ್ವಧಾಮ್ನಾ 
ಅನ್ಯಾoಶ್ಚ ಹಸ್ತ ಚರಣ ಶ್ರವಣ ತ್ವಗಾದೀನ್ 
ಪ್ರಾಣಾನ್ ನಮೋ ಭಗವತೇ ಪುರುಷಾಯ ತುಭ್ಯಮ್ 

ಪರಮಪುರುಷನೇ, ನೀನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ, ಮಲಗಿದಂತೆ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಾಗಗಳಿಗೆ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡಿದೆ. (ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲು ಮಾತು ಬಾರದು. ಕಣ್ಣು ಕಾಣದು. ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸದು. ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಸ್ಪರ್ಶ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅವಯವಗಳೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವು). ನೀನು ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳ ಕೇಂದ್ರವು. (ನೀನಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ಉಂಟು. ನೀನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ). ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ ವಾಚ್ಯನಾದ ಹೇ ಪರಮಪುರುಷನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ!

ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಈಗ ಧ್ರುವನಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡುವುದು ಬೇಡ. "ನನಗೆ ಏನೂ ಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ನಿಂತ. ವಾಸುದೇವ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ, ನಗರಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ. ಮುಂದೆ ಧ್ರುವ ಧ್ರುವರಾಜ ಆದ. ಸಹಸ್ರಾರು ವರುಷ ರಾಜ್ಯವಾಳಿದ. ಕಡೆಗೆ "ಧ್ರುವ ನಕ್ಷತ್ರ" ಆಗಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಂತ. 

******

ನಮ್ಮ ದೇಹವೂ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಮನೆ ಇದ್ದಂತೆ. ಆದರೆ ಪರಮಪುರುಷನ ಓಡಾಟ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯದ ತಂತಿಗಳಂತೆ. ಎಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ದಿನ "ಹಾಫ್ ಕರೆಂಟ್" ಇರುವಂತೆ. ಏನೋ ನಿರುತ್ಸಾಹ. ಕೈ ಕಾಲುಗಳು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳವು. ಏಳಬೇಕು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು. ದೇಹ ಏಳಲಾರದು. ಹೀಗೆ. ಯಃ ಅಂತಃ ಪ್ರವಿಶ್ಯ. ಯಾರು ಒಳಗೆ ಸೇರಿದನೋ (ಆ ಪರಮ ಪುರುಷ) ಅವನು ತಂತಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ವಿದ್ಯುತ್ ಇದ್ದಂತೆ, ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುವವನು.

ನನಗೇನು ಕಮ್ಮಿ? ನಾನು ಬೇಕಿದ್ದು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಅಹಂಕಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಮೆರೆದಾಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸದಾಕಾಲವೂ ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆ ಕೂಡ ಕಾಡುತ್ತದೆ. "ಯಾರ ಹಂಗೂ ನಮಗಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತೇವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿದಂತೆ, ಅನುಭವ ಕುದುರಿದಂತೆ, ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

******

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಭಾಗವತದ ಶ್ಲೋಕ (4.9.6) ಅನೇಕರು ಸ್ನಾನಾನಂತರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಅನೇಕರಿಗೆ ಇದರ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಕ್ಕರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದು ಸಿಹಿಯೇ. ಆದರೂ ಶ್ಲೋಕದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇರೆಯೇ ಅನುಭವ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತೂಗುಹಾಕಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಶ್ಲೋಕ ಇದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಭಗವಾನ್ ವೇದವ್ಯಾಸರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರಬೇಕು.  

Thursday, September 10, 2026

ಕೈತುತ್ತು, ದಿನದೂಟ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬದೂಟ


ಶ್ರೀ ವೇದಾಂತ ದೇಶಿಕರ "ಯಾದವಾಭ್ಯುದಯಂ" ಎನ್ನುವ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ (ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಆ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಓದಬಹುದು) ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಇವುಗಳ ನಡುವಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಬಂದಿತ್ತು. ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕೆಲವು ಸಂಚಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ "ಮಹಾಕಾವ್ಯ', "ಖಂಡಕಾವ್ಯ", "ರಸ" ಮತ್ತು "ಧ್ವನಿ" ಮುಂತಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಮಹಾಕಾವ್ಯ, ಖಂಡಕಾವ್ಯ ಮತ್ತು ಕವನ, ಈ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಏಕೆ ಮತ್ತು ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ. 

ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದಕ್ಕೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗಳು ಉಂಟು. ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕಾವ್ಯ ಮೀಮಾಂಸೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರಾದವರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬಲ್ಲರು. ಕಾವ್ಯ ಮೀಮಾಂಸೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಅನೇಕ ಲಕ್ಷಣ ಗ್ರಂಥಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ವರ್ಷ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಒಂದು ಸುಂದರ ಲೋಕ. ನಮ್ಮಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೇ. 

ಹೀಗಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ವರ್ಧನೆಗೆ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪೇನೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡೋಣ! ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ತಿಳಿದವರು ಸರಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಅಲ್ಲವೇ?
 
******

ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಸಂತತಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ತಾಯಿಗೂ ಮಗುವಿಗೂ ಮುಂದೆ ಏನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ತಾಯಿ-ಮಗು ಅನ್ನುವ ಪದದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ, ಪಶು-ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ, ಕೆಲವು ಕಾಲ ಸಂಬಂಧ ಉಂಟು. ಅವೂ ಮರಿಗಳ-ಕರುಗಳ ಲಾಲನೆ-ಪಾಲನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಂತರ ಮುಗಿಯಿತು. ಅವುಗಳ ದಾರಿ ಅವುಗಳಿಗೆ. ಬಾಂಧವ್ಯ ಕೊನೆಯಾಯಿತು. ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಮಗುವೂ, ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಲು ತಾಯಿಯೂ ಹಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. 

ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ(?) ಶಿಶುಪಾಲನೆ ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಕೆಲಸ. ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಶಿಶು ತಾನೇ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಲು ವರುಷಗಳೇ ಬೇಕು. ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳವರೆಗೂ ಶಿಶುವಿಗೆ ಏನೂ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ತಾಯಿ ಹೊರತು. ಮನೆಯ ಇತರರ ಪರಿಚಯ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ತಾಯಿಯೇ ಬೇಕು. ಮಗುವಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಮಗುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥ ಏನು ಎಂದು ತಾಯಿಯೇ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕದಿದ್ದಾಗ ಹಾಲಾದರೆ ಸರಿ. ಮಗು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮೇಲೆ ಮೆತ್ತಗಿರುವ ಅನ್ನವೋ, ಮತ್ತೊಂದೋ, ದೇಶ-ಕಾಲಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅಮ್ಮನೇ ಕೊಡಬೇಕು. ಮಗುವಿಗೆ ಆಟದ ಮೇಲೆ ಗಮನ. ಹೆತ್ತವಳಿಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಗುವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಆಹಾರ ಸೇರಿದರೆ ಸಾಕು. ಕಾಗೆ-ಗುಬ್ಬಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಅವರಿಗೊಂದು ತುತ್ತು, ಇವರಿಗೊಂದು ತುತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಶಿಶುವಿನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರಿದರೆ ಕೆಲಸವಾಯಿತು. ಇದು "ಬಾಯಿತುತ್ತು". 

ಮಗು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. ಈಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಏಳುವುದು ತಡ. ನಂತರ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆತುರ. ಮಗುವಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಡುವ ಚಿಂತೆ. ತಾಯಿಗೆ ಮಗುವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಚಿಂತೆ. ಮಗು ಕೊಟ್ಟ ತಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ತಿಂದು ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಕಾಲುಚೀಲ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿ ಅದರ ಹಿಂದೆ-ಹಿಂದೆ ಓಡಾಡುತ್ತಾ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಕಿದ ಪದಾರ್ಥ ಹಿಡಿದು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾ ಮಗುವಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಆಹಾರ ಮಗುವಿಗೆ ದಕ್ಕಿತು. ತಾಯಿಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾರ್ಥಕ ಆಯಿತು. ಇದು "ಬಾಯಿತುತ್ತು" ಬಾಬ್ತಿನ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದುವರೆದ, ಇನ್ನೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯ.

******

ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವರಾದರು. (ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಿನ ಸಮಾಚಾರ. ಈಗ ಮಕ್ಕಳು ಎನ್ನುವ ಬಹುವಚನ ಪ್ರಯೋಗ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ). ಸಂಜೆಯ ಊಟದ ಸಮಯ. ಮಾಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಪದಾರ್ಥಗಳೂ ಬಹುಪಾಲು ಖರ್ಚಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ. ಸುಮಾರು ಅನ್ನ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾರು, ಇಷ್ಟು ಪಲ್ಯ, ಅಷ್ಟು ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಹೀಗೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿ ಊಟ ಬಡಿಸಲು ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾಕಾಗಬಹುದು. (ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ರೆಫ್ರಿಜಿರೇಟರ್ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲ. ಅಂದು ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂದೇ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿ. ಪದಾರ್ಥ ಹಾಳು ಮಾಡುವ ಐಷಾರಾಮಿ ಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲ). ಸರಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿ ಕೈತುತ್ತು ಹಾಕುವುದು. 

ತುತ್ತು ಹಾಕುವವರ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ತಟ್ಟೆ. ಒಂದು ಸುತ್ತು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ತುತ್ತು. ತುತ್ತು ಹಾಕುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಅದು ಮೀಸಲು. ಮಿಕ್ಕವರಂತೆ, ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಅವರಿಗೂ ನ್ಯಾಯ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮ-ಸಮ. ಎದುರುಗಡೆ ಕುಳಿತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪದಾರ್ಥ ತಾಳೆಹಾಕಿ ತುತ್ತಿನ ಗಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದಾಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗಬಹುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮ-ಸಮ. ಸಮ-ಸಮ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ತಿನ್ನುವವರ ವಯಸ್ಸಿನ ಸಾಮ್ಯತೆ ಕೂಡ ಉಂಟು. ಇದು ಕೈತುತ್ತು. 

ಕೈತುತ್ತು ಬಾಯಿತುತ್ತಿನ ನಂತರದ ಅನುಕೂಲಕರ ಆಚರಣೆ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಆಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಪದಾರ್ಥ ಸದ್ವಿನಿಯೋಗ ಆಯಿತು. ಪಾತ್ರೆಗಳೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆಯಲು ಬಿಡುವಾದವು. ತಾಟು ತೊಳೆಯುವ ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ. ಸ್ಥಳ ಶುದ್ದಿಯೂ ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಸುಗಮ. ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿತಾಯ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಅನುಕೂಲ ಈ ಕೈತುತ್ತಿನ ಊಟದಲ್ಲಿ!

******

ಕೈತುತ್ತಿನ ಊಟ ಎಂದೋ ಒಮ್ಮೆ ಆಗಬಹುದು. ಹಾಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಅದು ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಸರಿ. ಹಗಲಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಅದು ಅಷ್ಟು ಸರಿ ಬರದು. ಮಧ್ಯಾನ್ಹದಲ್ಲಿ ಊಟದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ತನ್ನ ಕೈ; ತನ್ನ ಬಾಯಿ. ಬೇಕಿದ್ದು ತಿನ್ನಿ; ಬೇಡದ್ದು ಬಿಡಿ. ಒಂದೊಂದು ಪದಾರ್ಥ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜಗಿದು ನುಂಬಬೇಕು. ಇನ್ನೊಂದು ಬೇಗ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಕೈತುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವವನಿಗೆ ಇಂಥದು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬೇಡದ್ದು ಬಿಡುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಈ ನಿರ್ಬಂಧ ಹಗಲಿನ ಊಟದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕುಳಿತು, ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ, ವಿರಾಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದಾರ್ಥದ ರುಚಿ ನೋಡಿ, ಬೇಕು-ಬೇಡ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೇಳಬಹುದು. ಬೇಡದ್ದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಬಹುದು. ಮಧ್ಯೆ ಅದೂ-ಇದೂ ಮಾತಾಡಬಹುದು. ಇನ್ನೆಂದೋ ಮಾಡಿದ ಊಟದ ಪದಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು. ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ!

ದಿನದೂಟ ಬೇರೆಯ ಪರಿಯದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲವು ಪದಾರ್ಥಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆನ್ನ-ಹುಳಿ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅನ್ನ-ಸಾರು ಇರಬಹುದು. ರೊಟ್ಟಿ-ಪಲ್ಯ ಇರಬಹುದು. ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಇವೆರಡೂ ಇರಬಹುದು. ಜೊತೆಗೆ ಪಲ್ಯ ಅಥವಾ ಗೊಜ್ಜು ಆಗಬಹುದು. ಹಪ್ಪಳ-ಸಂಡಿಗೆ, ಬಾಳಕ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಗೂ ಅವಕಾಶ ಉಂಟು. ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ-ಚಟ್ನಿಪುಡಿ ಬೇಕಿದ್ದಾಗ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮೋಸರೋ, ಮಜ್ಜಿಗೆಯೋ ಇರಬಹುದು. ಆಯಾಯಾ ದೇಶ-ಕಾಲಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಪದಾರ್ಥ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಪದಾರ್ಥಗಳಾದರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ಹಬ್ಬದೂಟ ಅನ್ನುವುದೇ ಬೇರೆ! ಅದರ ಸೊಗಸೇ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯದು. ಭರ್ಜರಿ ಊಟವಿಲ್ಲದ ಹಬ್ಬವಿಲ್ಲ. ವಿಶೇಷವಾದ ಊಟವಿಲ್ಲದ ಹಬ್ಬವೂ ಒಂದು ಹಬ್ಬವೇ? "ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಹಬ್ಬ. ಖಂಡಿತ ಬನ್ನಿ. ಭಾರಿ ಪೂಜೆ ಉಂಟು. ತುಂಬಾ ಸಂಭ್ರಮ. ಆದರೆ ಊಟ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ. ಅತಿಥಿ-ಅಭ್ಯಾಗತರನ್ನು ಬಿಡಿ. ಮನೆಯವರೇ ಕೆಲವರು ಅಂದು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. 

ಪ್ರತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೂ ಅದರದೇ ಆದ ವಿಶೇಷ ತಿನಿಸು ಎಂದುಂಟು. ಯುಗಾದಿಗೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟು-ಹೋಳಿಗೆ. ಗಣಪತಿ ಚೌತಿಗೆ ಕಡಬು-ಮೋದಕ. ಈ ರೀತಿ. ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಿ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿಸುವುದು ಬೇಡ. ಷಡ್ರಸಗಳ ಪದಾರ್ಥಗಳೂ ಇರಬೇಕು. ಹಾಗಲಕಾಯಿಯ ಕಹಿ ಬೇಕು. ಮಾವಿನ ಹುಳಿ ಬೇಕು. ಬೆಲ್ಲದ ಸಿಹಿ ಬೇಕು. ಉಂಡ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಯಾವುದೋ ಪದಾರ್ಥ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಬೇಕು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಯಿ ಹೋಳಿಗೆ ಇರಬಹುದು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೋಂಡಾ ಅನ್ನಬಹುದು. ಎರಡೇ ಎರಡು ಆಂಬೊಡೆ ಆಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ.

ಹಬ್ಬದ ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಮನೆಗೆ ಯಾರೋ ಬಂದರು. ಅವರ ಮುಂದೆ ಇಡಲು ಇವು ಯಾವುದಾದರೂ ಬೇಕು. ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವಾಗ ಅವುಗಳು ಜೊತೆ ಇದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ. ಹೀಗೆ ಜೀವನ ರಸಮಯ. 
******

ಇದೇನು? ಕವನ, ಖಂಡಕಾವ್ಯ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಚರ್ಚೆಯ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಯಿತು ಅನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನದು ದೇಹ ಪೋಷಣೆ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಸರಕಿನ ವಿವರಣೆ ಆಯಿತು. ಬರೀ ದೇಹ ಬೆಳೆದರೆ ಸಾಕೆ? ಬುದ್ಧಿಯೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕೂಡ ಇದೇ ಹಾದಿ. ಆಹಾರದಿಂದ ದೇಹ ಪೋಷಣೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷ. ಕವನ, ಕಾವ್ಯ ಮುಂತಾದುವುಗಳಿಂದ ಬುದ್ಧಿ ಪ್ರದೀಪನದ ಜೊತೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದ. ಎರಡೂ ಸಮಾನಾಂತರ ರೇಖೆಗಳು. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಎರಡೂ ಬೇಕಲ್ಲ.

ಒಂದು ಹನಿಗವನ. ಶ್ರೀ ಡುಂಡಿರಾಜ್ ಅವರದ್ದಿರಬೇಕು. ಎರಡೇ ಸಾಲು:

ನಾನು ನೋಡಿದೆ. ಅವಳು ನಕ್ಕಳು.
ನಮಗೀಗ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು.

ಎರಡು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಯಾಯಿತು. ಬಾಯಿತುತ್ತು ಇದ್ದಂತೆ. 

ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಸರ್ವಜ್ಞನ ತ್ರಿಪದಿ ಇರಬಹುದು. ಸೋಮೇಶ್ವರ ಶತಕದ ಚೌಪದಿ ಇರಬಹುದು. ದಿನಕರ ದೇಸಾಯಿಯವರ ಸಾಲುಗಳಿರಬಹುದು. ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಹರವು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿತು. ಕೆಲಕಾಲ ನೆನಪು ಹಿಡಿದಿಡಬಹುದು. ಬಹುಕಾಲ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಂತೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಹಿಂದು-ಮುಂದಿನ ಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಸ್ವಯಂಪೂರ್ಣ. ಕೈತುತ್ತು ಇದ್ದಂತೆ. ಅನೇಕ ಕೈತುತ್ತುಗಳು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ನೆನಪು ಇರುವಂತೆ. ಇಂತಹುವುಗಳ ಒಟ್ಟು ಸಂಕಲನ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿ ಉಳಿಯಲೂಬಹುದು. ಸೋಮೇಶ್ವರ ಶತಕ, ಭರ್ತೃಹರಿಯ ಶತಕಗಳು, ಮುಂತಾದುವುಗಳು.

ಮೂವತ್ತೆರಡು (32) ಅಕ್ಷರಗಳ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕಕ್ಕೆ "ಗ್ರಂಥ" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. "ಗ್ರಂಥಗಳು" ಇದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ಶ್ಲೋಕಗಳ ಸಂಗ್ರಹ. ಅನೇಕ ಶ್ಲೋಕಗಳ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ.

******

ಒಂದು ಹೇಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಸಾಲದಿದ್ದಾಗ ಕವನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹತ್ತು-ಹದಿನಾರು ಸಾಲು ಆಗಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಆಗಬಹುದು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾದಾಗ ದೀರ್ಘ ಕವನ ಆಗಬೇಕು. "ಹಾಡುಗಬ್ಬ" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. "ಪುಣ್ಯಕೋಟಿ" ಹಾಡು ಇರಬಹುದು. "ಕುಚೇಲನ ಕಥೆ" ಅಥವಾ "ಧ್ರುವ ಚರಿತ್ರೆ" ಇರಬಹುದು. ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು-ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹೇಳುವ, ಹಾಡುವ ರೀತಿ. ಒಂದು ದಿನದೂಟ ಇದ್ದಂತೆ. ಒಂದು ಪ್ರಾರಂಭ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಇದೆ. ಹೇಳುವ ವಿಷಯ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದೂ ಅಲ್ಲ. ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕದೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೆ.

ಕವನಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. ಮಹಾಕಾವ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಚಿಕ್ಕದು. ವಿವರಣೆ, ವರ್ಣನೆಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ. ಕವಿಯ ಕರ್ತೃತ್ವ ಶಕ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸವುಂಟು. ಹೇಳುವುದನ್ನು ಅರ್ಥಲಂಕಾರ-ಶಬ್ದಾಲಂಕಾರ ಸಹಿತ ವಿವರಿಸುವುದು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬದೂಟದ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಇರುವಂತೆ. ಆನೆಯಲ್ಲ. ಆನೆಯ ಮರಿ ಇರುವಂತೆ. ಇವುಗಳು ಖಂಡಕಾವ್ಯಗಳು. 

ಖಂಡಕಾವ್ಯಗಳು ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುವು ಕಾಳಿದಾಸ ಮಹಾಕವಿಯ "ಋತು ಸಂಹಾರ" ಮತ್ತು "ಮೇಘದೂತ". ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಮೈಥಿಲಿ ಶರಣ ಗುಪ್ತರ "ಪಂಚವಟಿ". ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕಾಡು-ಮೇಡು ಅಲೆದಾಡುವ ಕುಂತಿಯ ಕಥೆ "ಕೊಂತಿಪೂಜೆ" (ಕೊಂತ್ಯಮ್ಮ) ಇದ್ದಂತೆ. "ಮಾದೇಶ್ವರ ಪದ" ಇನ್ನೊಂದು. ಹರಪನಹಳ್ಳಿ ಭೀಮವ್ವನ ಕುಚೇಲನ ಕಥೆ ಮುಂತಾದುವು.

******

ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಅಂದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬದೂಟ ಇದ್ದಂತೆ. ಅದು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಆನೆಯೇ. ಬಲು ವಿಸ್ತಾರ. ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಅನೇಕ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು:

  • "ಸರ್ಗಬಂಧೋ ಮಹಾಕಾವ್ಯಮ್" ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. (ಸರ್ಗ ಅಂದರೆ "ಸೃಷ್ಟಿ" ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆವು). ಒಂದು ಸರ್ಗ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಇದ್ದಂತೆ. ಹದಿನೈದು ಸರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇರಬಾರದು.
  • ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಥಾವಸ್ತು ಇರಬೇಕು. ಅನೇಕ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳ ಸರಣಿ ಇರಬೇಕು.
  • ಛಂದೋಬದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು. ಅನೇಕ (ಬೇರೆ ಬೇರೆ) ಛಂದಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಕವಿಯ ಕರ್ತೃತ್ವಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶ ಇರುತ್ತದೆ.
  • ನಾಯಕ, ನಾಯಕಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿನಾಯಕರು ಇರಬೇಕು.
  • ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಯತಿ, ಪ್ರಾಸ ಮುಂತಾದುವುಗಳಿರಬೇಕು.
  • ಪ್ರಕೃತಿ, ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರರು, ಸೂರ್ಯೋದಯ-ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ, ಬೆಳದಿಂಗಳು, ಸಮುದ್ರ, ನದಿಗಳು, ನಗರಗಳು, ಮುಂತಾದುವುಗಳ ವರ್ಣನೆ ಇರಬೇಕು.
  • ಅನೇಕ ರಸಗಳಿಂದ (ಶೃಂಗಾರ, ವೀರ, ಹಾಸ್ಯ ಮೊದಲಾದುವುಗಳು) ಕೂಡಿರಬೇಕು. ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ರಸ. ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಪೋಷಕ ರಸ. ಇತರೆ ರಸಗಳು ಕೂಡಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು.
  • ಔಚಿತ್ಯ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಅನವಶ್ಯಕ ವಿವರಣೆ, ವರ್ಣನೆ ತುರುಕುವಂತಿಲ್ಲ. ಕಥಾ ಹಂದರಕ್ಕೆ ಪೋಷಕವಾಗಿರಬೇಕು. 
  • ಕವಿಯ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅರ್ಥಲಂಕಾರ, ಶಬ್ದಾಲಂಕಾರಗಳು ಇರಬೇಕು. 
ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ದೇಶ-ಕಾಲ ಇವುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ತಲೆಮಾರುಗಳ ಜನ ಅವುಗಳ ಸವಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಓದಿದಾಗಲೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಓದುಗನ ಅನುಭವದ ಮೇಲೆ ಜ್ಞಾನ ವಿಸ್ತಾರ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು.  

Sunday, September 6, 2026

ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಜಯಂತಿ


ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ, "ವಾದಿರಾಜರ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಎನ್ನುವ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ, ಉಡುಪಿಯ ಹೆಸರಾಂತ ಅಷ್ಟ ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಸೋದೆ ಮಠ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜ ತೀರ್ಥರ "ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಕೃತಿ ರಚನೆ ಸಂದರ್ಭದ ವಿಶೇಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಆ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಓದಬಹುದು.

ಆ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರ ದಿನಂಪ್ರತಿ ಪಾಠ-ಪ್ರವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ ದಶಮ ಸ್ಕಂದದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ವಿವರಗಳನ್ನು ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಕಥಾವಸ್ತು ಹುಡುಕುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿತ್ತು. ಈ ರೀತಿಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದೊಂದು ಸರ್ಗ ಲೆಕ್ಕದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ಸರ್ಗ ವಿಸ್ತಾರದ ಮಹಾಕಾವ್ಯವಾಗಿ ರಚನೆ ಮಾಡಿ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗ್ರಂಥ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು ಎಂದಿದ್ದೆವು. 

ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಸರ್ಗ ಅಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯಗಳನ್ನು ಸರ್ಗ-ಸ್ಥಿತಿ-ಪ್ರಳಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಚಿಕೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಕಳೆದ ಎರಡು-ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿ ಆಚರಣೆಯ ಬಲು ಸಂಭ್ರಮದ ವಾತಾವರಣ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿವರಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಮಹಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡೋಣ.

******

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಾದಿ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕೃಷ್ಣನ ಅವತಾರ ಸಮಯದ ವಿವರಣೆಯ ಅಂಶಗಳು ಏನು? ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು:
  • ದುಷ್ಟರ ಉಪಟಳ ಹೆಚ್ಚಿದುದರಿಂದ ಭೂದೇವಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕಾರಣ ದೇವತೆಗಳು ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀರಸಮುದ್ರ ತಲುಪಿ ಶೇಷಶಾಯಿಯಾದ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯನನ್ನು ಭೂಭಾರ ಹರಣ ಮಾಡುವಂತೆ ಕೋರುತ್ತಾರೆ. 
  • ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನು ಅವರೆಲ್ಲರ ಕೋರಿಕೆಯಂತೆ ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ ವಸುದೇವ-ದೇವಕಿಯರ ಮಗನಾಗಿ ಜನಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಮ ನಡೆಸುವುದಾಗಿ ಅಭಯ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.
  • ದೇವಕಿ ಕಂಸನ ತಂಗಿ. ಅವಳ ಎಂಟನೆಯ ಮಗು ತನ್ನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎಂಬ ಅಶರೀರವಾಣಿ ಕೇಳಿ ಕಂಸ ವಸುದೇವ-ದೇವಕಿಯರನ್ನು ಬಂದಿಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ.
  • ವಸುದೇವ-ದೇವಕಿಯರು ಮೂಲತಃ ಕಶ್ಯಪ-ಅದಿತಿ ದಂಪತಿಗಳು.
  • ಈ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನು ಶಂಖ-ಚಕ್ರಾದಿ ಲಾಂಛನಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟು, ಅವರ ಎಂಟನೆಯ ಮಗನಾಗಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ.
  • ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅವತಾರದ ಮೊದಲು ಆದಿಶೇಷ ಬಲರಾಮನಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದನು.
  • ದೇವಕಿಯ ಗರ್ಭ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಶಿಶು ರೂಪಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು "ಗರ್ಭ ಸ್ತುತಿ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
  • ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಜನಿಸಿದ ದಿನ ಕೃಷ್ಣ ಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿ. ಅರ್ಧ ಚಂದ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಮಗುವಿನ ಜನನ. ರೋಹಿಣಿ ನಕ್ಷತ್ರ. ರವಿಯು ಸಿಂಹರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ. 
  • ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸ. ಮಳೆಗಾಲ. ಮೋಡ ಕವಿದ ವಾತಾವರಣ. ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನು ವಸುದೇವ-ದೇವಕಿಯರಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಪ್ರಕಟನಾದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಶುಭ್ರವಾದ ಆಕಾಶ. ವಸುದೇವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಮೋಡಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಭಾರಿ ಮಳೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
  • ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಜನನವಾದಾಗ ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಸರೆಯರು ನರ್ತನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. 
  • ದೇವತೆಗಳು ಪಾರಿಜಾತ ಮೊದಲಾದ ಪುಷ್ಪ ವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
  • ದೇವದುಂಧುಭಿಗಳು ತಾವೇತಾವಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತವೆ.
  • ವಸುದೇವನ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಕ ದುಂಧುಭಿ ಅನ್ನುವುದು ಒಂದು ಹೆಸರು.
  • ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸ ಆದುದರಿಂದ ಸರೋವರಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು.
  • ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಮರೆಯಾದಾಗ ಮಿಂಚಿದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತೆ ಮೋಡ ತುಂಬಿಕೊಂಡಾಗ ಮರೆಯಾದವು.
  • ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರ ಬೇಡಿಗಳು ಕಳಚಿಕೊಂಡವು.
ಈ ಎಲ್ಲ ವಾಸ್ತವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. 
*****

ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ರೀತಿ:
  • ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಭೂದೇವಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನನ್ನು "ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ" ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತೋತ್ರ ಮಾಡಿದರು. "ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಅನೇಕ. ಇತರರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಕೋರಿಕೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಸಹಸ್ರ (ಅನಂತ) ತಲೆಗಳು, ಸಹಸ್ರ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸಹಸ್ರ ಅಂಗಾಂಗಗಳುಳ್ಳ ಪರಮಪುರುಷನಾದ ನೀನೇ ಸಮರ್ಥನು" ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ತೋತ್ರ ಮಾಡಿದರು. (ಸರ್ಗ 1, ಶ್ಲೋಕ 21)
  • ಯಾರಾದರೂ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಥವಾ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಪ್ರವಾಸ ಬರುವಾಗ ಅವರು ತಕ್ಷಣ ನೇರವಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬರುವ ಮೊದಲು ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪರಿವಾರದವರು ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೋ ಇಂದು ಇದ್ದು, ನಾಳೆ ಹೋಗುವ ಅಧಿಕಾರಿ ಅಥವಾ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೇ ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯ, ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಅನಂತ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಇರುವ ಪ್ರಭುವಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗೆ? ಅದಕ್ಕೇ ಸ್ವಯಂ ಆದಿಶೇಷ ಭೂಮಿಗೆ ಬಲರಾಮನಾಗಿ ಬಂದು ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲು ತಾನೇ ಮೊದಲು ನಿಂತನು. (ಸಾವಿರ ಹೆಡೆಗಳುಳ್ಳ ಆದಿಶೇಷನು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಮನವಿಟ್ಟು ತಯಾರು ಮಾಡಲು ಶಕ್ತನು ಎಂದು ಭಾವ). (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 26)
  • ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ವಸುದೇವ-ದೇವಕಿಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಲಾಂಛನ ಸಹಿತ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಯುವಕನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಮಗುವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನಿಗೆ ಗರ್ಭವಾಸಾದಿ ದುಃಖಗಳಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅವತಾರ ಮಾಡುವಾಗ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹುಟ್ಟುವ ಕೂಸಲ್ಲ. ಸದಾಕಾಲ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಇರುವವನು. ಎಲ್ಲರಂತೆ ಏರು-ಪೇರುಗಳಿಲ್ಲ. "ನಿನಗೆ ಗರ್ಭವಾಸ ಇಲ್ಲದಿರುವಂತೆ ನಮಗೂ ಮುಂದೆ ಅದು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡು" ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು "ಗರ್ಭ ಸ್ತುತಿ" ಮಾಡಿದರು. ಇಂತಹ ಬೇಡಿಕೆ ಅವನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ತೋರಿಸಿದಾಗ ತಾನೇ ಮಾಡಬೇಕು? (ಕಚೇರಿಯ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಬೇಕು. ಶಾಲೆಯ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಗರ್ಭವಾಸ ತಪ್ಪಬೇಕಾದರೆ ಅವನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವ). (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 30)
ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣಾವತಾರದ ಮೊದಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಗೂ ವಿಶೇಷ ಅರ್ಥ ಕೊಟ್ಟು ಕಾವ್ಯಮಯ ರೀತಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

******

ಕೃಷ್ಣ ಜಯಂತಿಯ ದಿನದ ವಿವರಣೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡೋಣ:
  • ಅವತಾರದ ಮೂಲ ಕಾರಣ ರಾಕ್ಷಸರ ಸಂಹಾರ. ಅವರು ನಿಶಾಚರರು. ರಾತ್ರಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿರುವವರು. ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ರಾತ್ರಿಯೇ ಆಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಹುಟ್ಟಿದನು! ರಾಕ್ಷಸರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಎಂಟು ದಿಕ್ಕುಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಇದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಮಿ (ಎಂಟನೆಯ ದಿನ) ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು! (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 31)
  • ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮೂವರು ತಾಯಂದಿರು. ಹೆತ್ತವಳು ದೇವಕಿ. ಸಾಕಿದವಳು ಯಶೋದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು (ವಸುದೇವನ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮಡದಿಯಾದ) ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ರೋಹಿಣಿ. ಹೆತ್ತವಳು ಮತ್ತು ಸಲಹಿದವಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದಲ್ಲ! ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ರೋಹಿಣಿ ನಕ್ಷತ್ರ ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಇದರಿಂದ ಮೂರು ಮಂದಿ ತಾಯಂದಿರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅವಳಿಗೂ ಸಂತೋಷ ಆಯಿತು ಎಂದು ಭಾವ). (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 32)
  • ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಅವತಾರ ಮಾಡಿದಾಗ ಚಂದ್ರನ ಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ಮೊದಲಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಆಯಿತು. ಶ್ರೀರಾಮನು ಸೂರ್ಯವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಈಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಚಂದ್ರವಂಶ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟಿದುದರಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಮೇಲೇರಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಲಾಭದಿಂದ ಚಂದ್ರನು ಹಿಗ್ಗಿದನು. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನಷ್ಟ ಸಹ ಆಯಿತು. ಮೊದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಗ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ತನಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಆಕರ್ಷಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆ ಹೊರಳಿದ್ದರಿಂದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡುವವರೇ ಇಲ್ಲವಾದರು! ಆಗ ನಷ್ಟದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದನು. ಹೀಗಾಗಿ ಚಂದ್ರನು ಲಾಭ-ನಷ್ಟ ಸಮ-ಸಮ ಹೊಂದಿದ ವರ್ತಕನಂತೆ ಆದನು. ಆ ಕಾರಣ ಎರಡರ ಮಧ್ಯೆ ಅರ್ಧಚಂದ್ರ (ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು ಅರ್ಧ ಚಂದ್ರ ದರ್ಶನ) ಆಗಿ ಉಳಿದನು. (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 33)
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಾವತಾರದ ದಿನ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಇವುಗಳ ವಿವರಣೆ ಹೀಗೆ ಕಾವ್ಯವಾಯಿತು.

******

ನಂತರ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಹೇಗೆ? ಅವನ್ನು ನೋಡೋಣ:
  • ಸಿಂಹ ಮಾಸ. ರವಿಯು ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸ. ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಘಾಡ ನಿದ್ರೆಯ ಸಮಯ. ಗಂಧರ್ವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಡಿದರು. ಅಪ್ಸರೆಯರು ನರ್ತಿಸಿದರು. ಗಂಧರ್ವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ತವಕ. ಅವನು ಈಗ ಸಣ್ಣ ಮಗು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದೇ ಸುಸಮಯ! ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು ಯಾವುದು? ಹಾಡು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ. ಅದಕ್ಕೇ ಗಂಧರ್ವರು ಮನತುಂಬಿ ಹಾಡಿದರು. ತಿಲೋತ್ತಮೆ ಮೊದಲಾದ ಅಪ್ಸರೆಯರು ಮೈಮರೆತು ಕುಣಿದರು. (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 34)
  • ದೇವತೆಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ತಮ್ಮ (ದೇವ)ಲೋಕದ ಪಾರಿಜಾತ ಮೊದಲಾದ ಹೂವುಗಳ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಇದರಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನರಕಾಸುರನ ವಧೆಯ ನಂತರ ಸತ್ಯಭಾಮಾದೇವಿಗಾಗಿ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನೆನಪಿಸಿದಂತೆ ಆಯಿತು! ಮುಂದೆ ದೇವೇಂದ್ರನು ಮಾಡುವ ತಪ್ಪಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದಂತೆಯೂ ಆಯಿತು. (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 36)
  • ದೇವ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದುವು. (ವಸುದೇವನಿಗೆ ಆನಕ ದುಂದುಭಿ ಎಂದೂ ಒಂದು ಹೆಸರು. ಅನೇಕ ನಗಾರಿ, ದುಂದುಭಿ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳು ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದುವಂತೆ.) ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಮ್ಮವನು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹರ್ಷದಲ್ಲಿ ಈ ಆನಕ, ದುಂದುಭಿ (ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ಆಕೃತಿಯ ನಗಾರಿ, ಡೋಲು ಮುಂತಾದುವು) ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದುವು. (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 36)
  • ವಸುಗಳು (ಎಂಟು ಮಂದಿ ವಸುಗಳು ಅಷ್ಟವಸುಗಳು ಎಂದು ಹೆಸರುಳ್ಳವರು) ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಈ ಕೃಷ್ಣನು ಮುಂದೆ ವಾಸುದೇವ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. (ಮಗುವು ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಭಾವವು). ವಸುದೇವನ ಮಗನಾದುದರಿಂದ ವಾಸುದೇವ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಲೋಕಾರೂಢಿಯ ಅರ್ಥ. "ಸರ್ವತ್ರ ವಾಸಯತಿ ಇತಿ ವಾಸುದೇವಃ" ಅನ್ನುವುದು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ. (ಎಲ್ಲಕಡೆಯೂ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ (ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ) ವಾಸುದೇವ ಅನ್ನುವುದು ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥ. ಈ ಹೆಸರು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದೆ). (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 37)
ಯಾರಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರ ಸಮಾಚಾರ ಬಂದರೆ "ಅವರು ನಮ್ಮವರು" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಲ್ಲರೂ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನೇ ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಾದಿರಾಜರು ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

******

ಆಯಿತು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಶಿಶುರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವಕಿ-ವಾಸುದೇವರ ಮುಂದೆ ಮಲಗಿದ. ಮುಂದೆ ಏನಾಯಿತು?
  • ಮೋಡಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ನೀಲಿಯ ಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ (ನೀಲ ಮೇಘ ಶ್ಯಾಮ) ಬಹಳ ಅಹಂಕಾರ ಇದ್ದಿತು. ಈಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅವುಗಳಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಪ್ರಕಟನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಮೋಡಗಳ ನೀಲಿಯ ಬಣ್ಣ ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ನೀಲ ಮೇಘ ಶ್ಯಾಮ ಅಂದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಮೇಘಗಳು (ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋತವರು ಕೋಪಗೊಂಡು ಮಾಡುವಂತೆ) ದೂರ ಹೊರಟುಹೋದುವು. ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಿರಿಚಾಡುತ್ತಾ ನೀರು ಸುರಿಸಿದವು. (ಗುಡುಗು-ಸಿಡಿಲು ಸಹಿತ ಮಳೆ ಬಂದಿತು). ಸಮುದ್ರ ಜಡವಾದುದರಿಂದ ಅದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. (ಕೈಲಾಗದವನು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಂಡ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮೋಡಗಳು ವರ್ತಿಸಿದವು). (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 38)
  • ಸರೋವರಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿದವು. (ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸವಾದುದರಿಂದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು). ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಮಲಗಳು ಮಾತ್ರ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಮಲನಾಭನು ತನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಂದ, ಕಮಲದಂತಿರುವ ಮುಖವುಳ್ಳ ಸುಂದರಿಯರ ಸಹಿತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಬೀಗಿದವು. (ಮುಂದೆ ಗೋಪಿಯರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಆಡುವನು ಎಂಬುದರ ಸೂಚನೆ). (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 39)
  • ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕೂಡ ಬಹಳ ಆನಂದಪಟ್ಟವು. ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ತುಂಬಿರುವ ದೇವನು ಈಗ ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಆಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ! ಈ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಅವು ತಾವೇ ಒಂದು ಹಾರದಂತೆ ಅವನ ಸುತ್ತ ಇರುವಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿದವು. (ಸರ್ಗ 1 ಶ್ಲೋಕ 40)
ಮೊದಲ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿ 67 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ 13 ಶ್ಲೋಕಗಳ ಸಾರಾಂಶ ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಮೂಲ ಗ್ರಂಥ ಓದಿದಾಗ ಅದರ ಪೂರ್ಣ ಅನುಭವ ಆಗುವುದು. ಉಪಮೆ, ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ, ಶ್ಲೇಷೆ ಮುಂತಾದ ಅರ್ಥಲಂಕಾರ-ಶಬ್ದಾಲಂಕಾರ ಮೊದಲಾದುವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

******

ಈ ಸಂಚಿಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೀರ್ಘ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಇರುವ ವಾಸ್ತವಾಂಶಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾವ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದಷ್ಟೇ. ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳು ಹೊಳೆಯಬಹುದು. ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಅಂಶಗಳು ಕಡಿಮೆಯೇ. 

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ವಸುದೇವ-ದೇವಕಿಯರ ಬೇಡಿಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಕಳಚಿಕೊಂಡವು. ಅವನನ್ನು ವಸುದೇವ ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬೇಡಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡವು. 

ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ನೆನೆದಾಗ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ. ಅವನನ್ನು ಮರೆತ ತಕ್ಷಣ ಸಂಸಾರ ಬಂಧನ. ನಂಬಿದವರಿಗೆ ಇದೇ ಜ್ಞಾನ!

Wednesday, September 2, 2026

ವಾದಿರಾಜರ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ


ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಘ ಕವಿಯ ಬಹು ಮಾನ್ಯ ಕೃತಿ "ಶಿಶುಪಾಲ ವಧ" ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಶ್ರೀ ವೇದಾಂತ ದೇಶಿಕರ "ಯಾದವಾಭ್ಯುದಯ" ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಆ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಓದಬಹುದು. ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರ "ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಕೃತಿ ಸಹ ಇದೇ ಕಥಾವಸ್ತು ಒಳಗೊಂಡದ್ದು. 

"ಕವಿಕುಲಗುರು" ಎಂದು ಗೌರವ ಪಡೆದಿರುವ ಕಾಳಿದಾಸ ಮಹಾಕವಿಯ "ರಘುವಂಶ" ಮತ್ತು "ಕುಮಾರಸಂಭವ", ಭಾರವಿ ಕವಿಯ "ಕಿರಾತಾರ್ಜುನೀಯಂ", ಮಾಘ ಕವಿಯ "ಶಿಶುಪಾಲ ವಧ" ಮತ್ತು ಶ್ರೀಹರ್ಷ ಕವಿಯ "ನೈಷಧೀಯ ಚರಿತ", ಈ ಐದು ಕಾವ್ಯಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತದ "ಪಂಚ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳು" ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಲಿಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಈ ಐದು ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕೆಂಬ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ ಉಂಟು. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಓದಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಓದಿದರೆ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಕೆಳಗಿನ ದರ್ಜೆ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಇವುಗಳ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾದರೂ ಪಠ್ಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. 

ಕಾಳಿದಾಸ ಕವಿಯ ಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ. ಕ್ರಿಸ್ತಪೂರ್ವ ಕಾಲದಿಂದ ಕ್ರಿಸ್ತಶಕ ನಾಲ್ಕು-ಐದನೆಯ ಶತಮಾನದವರೆಗೂ ಅವನ ಕಾಲವನ್ನು ಎಳೆದಾಡುತ್ತಾರೆ. ಭಾರವಿಯು ಆರನೆಯ ಶತಮಾನದ ಕವಿ. ಮಾಘನು ಅವನ ನಂತರ, ಅಂದರೆ ಏಳನೆಯ ಶತಮಾನದವನು. ಶ್ರೀಹರ್ಷನು ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದ ಕವಿ. ವೇದಾಂತ ದೇಶಿಕರು ಹದಿಮೂರು-ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ಶತಮಾನದವರು. ವಾದಿರಾಜರು ಹದಿನಾರನೆಯ ಶತಮಾನದವರು. ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ಈ ಕೃತಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾನ್ಯವಾಗಿವೆ.

ಮಾಘನ "ಶಿಶುಪಾಲ ವಧ" ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದುದು. ವೇದಾಂತ ದೇಶಿಕರ "ಯಾದವಾಭ್ಯುದಯ' ಮತ್ತು ವಾದಿರಾಜರ "ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಯೇ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ "ಯಾದವಾಭ್ಯುದಯ" ಬಗೆಗೆ ನೋಡಿದೆವು. ಈಗ ವಾದಿರಾಜರ "ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡೋಣ.

******

ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜ ತೀರ್ಥರು (1481-1600) ಉಡುಪಿಯ ಅಷ್ಟ ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಸೋದೆ ಮಠದ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳಾಗಿದ್ದವರು. ಒಂದು ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದವರು. ಶ್ರೀ ವಾಗೀಶ ತೀರ್ಥರ ಬಳಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವರು. ಉಡುಪಿಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪೂಜೆಗೆ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಅಷ್ಟ ಮಠಗಳ ಎರಡೆರಡು ತಿಂಗಳ ಸರಣಿಯನ್ನು ಎರಡೆರಡು ವರ್ಷ ಪರ್ಯಾಯ ಎಂದು ಮಾಡಿದವರು ಇವರು. ಎರಡೆರಡು ವರುಷಗಳ ಪರ್ಯಾಯ ಇದ್ದರೆ ಪರ್ಯಾಯ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಅನುಕೂಲ ಆಗುವುದು, ಮತ್ತು ಇತರ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳು ದೀರ್ಘ ದೇಶ ಸಂಚಾರ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿದರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಸಮಯದ ಬದಲಾವಣೆ ಇದು. 

ಹೀಗೆ ಎರಡು ವರುಷಗಳ ಅವಧಿ ಒಂದು ಪರ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ ಒಂದು ಮಠಕ್ಕೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರುಷಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪೂಜಾ ಸರದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಎರಡು ವರುಷಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಪರ್ಯಾಯ ಬದಲಾವಣೆ ಉತ್ಸವ ಬಹಳ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ನಾವು ಈಗಲೂ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಮೂರು ಬಾರಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಪರ್ಯಾಯಗಳ ನಂತರ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘ ಅವಧಿ ಆದರೂ ಐದು ಬಾರಿ ತಾವೇ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಪರ್ಯಾಯ ಪೀಠಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದುದು ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದುದರಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯ ಆಯಿತು. ಕೆಳದಿ ಮತ್ತು ಸೋದೆ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳ ಅರಸರು ಇವರನ್ನು ರಾಜಗುರುಗಳಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಅನೇಕ ಜಹಗೀರುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. 

ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಕುಂದಾಪುರ ಬಳಿಯ ಹೂವಿನಕೆರೆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು. ದ್ವೈತ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಅನೇಕ ಸ್ವತಂತ್ರ ಕೃತಿಗಳನ್ನೂ, ಹಿಂದಿನ ಅನೇಕ ಗ್ರಂಥಗಳಿಗೆ ಟೀಕೆ-ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನೂ ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತುಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ದೇವರನಾಮ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘ ಗೇಯಕವನ ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. "ಯುಕ್ತಿಮಾಲಿಕಾ", "ವೈಕುಂಠ ವರ್ಣನೆ", "ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಶೋಭಾನೆ" ಮುಂತಾದುವು ಜನಪ್ರಿಯ ಕೃತಿಗಳು. ತಮ್ಮ ದೇಶ ಸಂಚಾರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ವಿವರಣೆಯನ್ನು "ತೀರ್ಥ ಪ್ರಭಂಧ" ಎಂಬ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. "ಹಯವದನ" ಎನ್ನುವ ತಮ್ಮ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವದ ಅಂಕಿತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕನ್ನಡ ದೇವರನಾಮಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಲೂ ಇವು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ.
******

ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ದೇಶ ಸಂಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಪುಣ್ಯಪಟ್ಟಣ ತಲುಪಿದರು. ಪುಣ್ಯಪಟ್ಟಣ ಅನ್ನುವುದು ಈಗಿನ ಪೂನಾ ಅಥವಾ ಪುಣೆ ನಗರದ ಹಿಂದಿನ ಹೆಸರು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಪೇಶ್ವೆಯವರ ಆಡಳಿತ ಕಾಲ. ಪೇಶ್ವೆ ಅನ್ನುವುದು ಒಂದು ಹುದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ಅದು ಮರಾಠ ರಾಜರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಹುದ್ದೆ ಅಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಪರ್ಷಿಯನ್ ಭಾಷೆಯ ಪದ. ಅದರ ಅರ್ಥ "ನಾಯಕ" ಅಥವಾ "ಅಗ್ರೇಸರ" ಎಂದು. ಮೊದಲು ಈ ಪದವನ್ನು ಹದಿನಾಲ್ಕು-ಹದಿನೈದನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೆ ತಂದವರು ಬಹಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರು. ಸುಲ್ತಾನರ ನಂತರದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೇಶ್ವೆ ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರದವರು. ಮರಾಠ ರಾಜರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರು ಮೋರೋಪಂತ ಪಿಂಗಳೆ ಅವರನ್ನು ಮೊದಲ ಮರಾಠ ಪೇಶ್ವೆ ಆಗಿ ನೇಮಕ ಮಾಡಿದರು. ಪೇಶ್ವೆ ಪದಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ "ಪಂತ ಪ್ರಧಾನ" (ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ) ಎನ್ನುವ ಪದ ಬಳಕೆ ಆಯಿತು. ಪಂತ ಪ್ರಧಾನ ಅನ್ನುವ ಪದ ಮರಾಠಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟು. ಆದರೂ ಪೇಶ್ವೆ ಅನ್ನುವ ಪದದ ಬಳಕೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. "ತಹಸೀಲ್ದಾರ್" ಅನ್ನುವ ಪದ ಬಂದರೂ ನಮ್ಮ ಜನ "ಅಮಲ್ದಾರ್" ಪದ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ.

ಪುಣೆಯ ನಗರದ ಪೇಶ್ವೆಗಳು ಸಾಹತ್ಯ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಪೋಷಕರು ಆಗಿದ್ದರು. ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೇಶ್ವೆಗಳು ಒಂದು ವಿದ್ವನ್ಮಂಡಳಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾವ್ಯಗಳ ತೌಲನಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಮಾಘ ಕವಿಯ "ಶಿಶುಪಾಲ ವಧ" ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾವ್ಯ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಆನೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಂಬಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ನಗರದ ಮುಖ್ಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿ ಗೌರವ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಈ ಸಂಭ್ರಮ ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಕಾವ್ಯದ ಹೆಸರು ಅವರಿಗೆ ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಖಳನಾಯಕನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನಿಗೆ ಗ್ರಂಥದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಥಾನಾಯಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟುದುದು ಅವರಿಗೆ ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. 

ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ನಂತರ ಪೇಶ್ವೆಯವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದರು. "ಇದೇ ಕಥಾವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ನಾವೂ ಒಂದು ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸಿದ್ದೇವೆ. "ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ" ಎಂದು ಅದರ ಹೆಸರು. ಅದು ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಸ್ಥಾನವಾದ ಉಡುಪಿ ನಗರದಲ್ಲಿದೆ. ಅದನ್ನು ತರಿಸಲು ನಮಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳು ಕಾಲಾವಕಾಶ ಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದ ತರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ವಿದ್ವನ್ಮಂಡಳಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಮ್ಮ ಅಭಿಲಾಷೆ" ಎಂದರು. ಪೇಶ್ವೆಯವರು ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದರು. 

******

ಹೀಗೆ ನಡೆದಾಗ ಗ್ರಂಥ ಇನ್ನೂ ರಚನೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರನೆಯ ದಿನದಿಂದ ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥಾನ ಪೂಜೆಯ ನಂತರ, ಭಿಕ್ಷಾ ಸ್ವೀಕರ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು, ಈ ನಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದೊಂದು ಸರ್ಗದಂತೆ ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಶಿಷ್ಯರು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಒಟ್ಟು ಗ್ರಂಥ 19 ಸರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ 1241 ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತು-ಎಪ್ಪತ್ತು ಶ್ಲೋಕಗಳು. ಹೀಗೆ ರಚನೆ. ಸತತ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಪಾಠ-ಪ್ರವಚನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ವಿಷಯದ ಹುಡುಕಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಕಾವ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಹತ್ತನೆಯ ಸ್ಕಂದದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅವತಾರದಿಂದ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಸ್ವಯಂವರ ನಡೆಯುವವರೆಗಿನ ಕಥೆ. ಅದಾಯಿತು. 

ಇಪ್ಪತ್ತನೆಯ ದಿನ ಪೂರ್ಣವಾದ ಕಾವ್ಯದ ವಾಚನವಾಯಿತು. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ದಿನ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ವಿದ್ವನ್ಮಂಡಳಿ ಮುಂದೆ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಇಡಲಾಯಿತು. ಮಂಡಳಿ ತನ್ನ ಅವಗಾಹನೆಯ ನಂತರ ಗ್ರಂಥ ಉತ್ತಮ ಕಾವ್ಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ತೂಕದ ಕೃತಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿತು. ಪೇಶ್ವೆಯವರು ಈ ಗ್ರಂಥವನ್ನೂ ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಅಂಬಾರಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪುಣೆ ನಗರದ ಮುಖ್ಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. 

ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ ರಚನೆಯ ಸಂದರ್ಭ ಕುರಿತು ಜನಜನಿತವಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿ ಇದು. ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರು ಸೋದೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಂತರ ಸೋದೆಯ ಅರಸರು ಸಹ ತಮ್ಮ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆಯೇ ಈ ಗ್ರಂಥದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. 

ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯ ಗ್ರಂಥದ ಒಂದೆರಡು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣ.

******

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಪಲಬ್ಧವಿರುವ ಅನೇಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಕಾವ್ಯ ಗುಣಗಳು ತುಂಬಿರುವ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳಿವೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಪರಕೀಯರ ಧಾಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಹುಮೂಲ್ಯ ಗ್ರಂಥಗಳು ನಷ್ಟವಾಗಿ ನಮಗೆ ಉಳಿದಿರುವುದು ಬಹಳ ಅಲ್ಪ. ಭಾರತೀಯ ತತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಯಾವುದೇ ಶಾಖೆಯಿರಲಿ, ಅದರ ಪ್ರವರ್ತಕರು ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಅವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದ ಮಹನೀಯರುಗಳು ಅಪ್ರತಿಮ ವಿದ್ವಾಂಸರುಗಳು. ಹೀಗಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಈ ಕೃತಿಗಳು ನೂರಾರು-ಸಾವಿರಾರು ವರುಷಗಳು ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಪ್ರಚಲಿತ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಇಂತಹ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಿಕಾರ ಭಾವದಿಂದ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅನೇಕ ಜನರಿಗಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಈ ಗ್ರಂಥಗಳು ಕೇವಲ ಅವರವರ ಮತಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿಯಾಗಿವೆ. 

ನಮ್ಮ ತೋಟದ ಹಣ್ಣು ನಮಗೆ ಚೆನ್ನ. ಸರಿ. ಹಾಗೆಂದು ಬೇರೆ ತೋಟದ ಹಣ್ಣುಗಳು ನಮಗೆ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ಅನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಹಾಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಲ್ಲಿ ನಷ್ಟ ನಮಗೇ ಅಲ್ಲವೇ?

Friday, August 28, 2026

ಹನುಮನ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ "ಧ್ವನಿ"


ಹನುಮನ ಶಕ್ತಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದು. ಅದರ ಸರಿಯಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ರಾವಣನಂತಹ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳ ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದ್ದ ಧೀರ ವಾಲಿ ಪಡೆದ್ದಿದ್ದ. ಹನುಮನ ಭಕ್ತಿ ಕೂಡ ಅಂತೆಯೇ. ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿವಂತನಿಗೂ, ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿವಂತನಿಗೂ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡಲು ಹನುಮನೇ ಆಗಬೇಕು. ಅಂತೆಯೇ, ಒಂದು ಅಗಾಧವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿ, ಯುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹನುಮನೇ ಕೊನೆಯ ಮಾತು. ಅನೇಕ ಅತಿ ಬಲವಂತರ ಅಹಂಕಾರ ಮುರಿಯಲು ಅವರನ್ನು ಹನುಮನ ಬಳಿ ಕಳಿಸಿದ ಕಥೆಗಳು ಬಹಳವಿವೆ.

ಭಾರತದ ಈಗಿನ ವಿದೇಶಾಂಗ ಮಂತ್ರಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಎಸ್. ಜೈಶಂಕರ್ ಅವರ ಅನೇಕ ವಿಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಹಳ ಪ್ರಚಲಿತವಿದೆ. "ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಜದೂತ ಮತ್ತು ರಾಯಭಾರಿ ಯಾರು? ಅವರಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಗುಣಗಳು ಯಾವುವು?" ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. "ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಜದೂತನಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ ಹನುಮಂತ. ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಯಭಾರಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಗುಣಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿರುವ ಜೈಶಂಕರ್ ಅವರ ವಿಡಿಯೋ ಒಂದನ್ನು ಪ್ರಾಯಶಃ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ.

ಹನುಮನು ಲಂಕೆಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿ, ಬೇಕೆಂದೇ ಸೆರೆ ಸಿಕ್ಕಿ, ರಾವಣನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಭಾಗ ಶ್ರೀಮದ್ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ರಸವತ್ತಾದ ಭಾಗ. "ಏಳೇಳು ಶರಧಿಯು ಏಕವಾಗಿದೆ ಕಂಡ್ಯ, ಹೇಗೆ ಬಂದೆಯೋ ಹೇಳೋ ಕೋತಿ" ಎನ್ನುವ ರಾವಣನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ "ಏಳೇಳು ಶರಧಿಯು ಎನಗೇಳು ಕಾಲುವೆಯು, ಹಾರಿ ಲಂಘಿಸಿ ಬಂದೆ ಭೂತ" ಎಂದು ಹೇಳುವ ಶ್ರೀ ಪುರಂದರದಾಸರ ದೇವರನಾಮ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಇದನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. "ಭಲೇ ಭಾಸ್ಕರ್" ಹೆಸರಿನ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ (1971) ಇದರ ಭಾಗವೊಂದನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯುಟ್ಯೂಬ್ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಶ್ರೀ ಬಾಲಮುರಳಿಕೃಷ್ಣ ಅವರು ಹಾಡಿರುವ ಪೂರ್ಣ ಹಾಡೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಸಕ್ತರು ಕೇಳಬಹುದು. 

ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರ "ಎಷ್ಟು ಸಾಹಸವಂತ, ನೀನೇ ಬಲವಂತ! ದಿಟ್ಟ ಮೂರುತಿ, ಭಳಿರೆ ಭಳಿರೇ ಹನುಮಂತ" ಅನ್ನುವ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಹನುಮ ರಾವನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿವಾದ ನೀಡುವಾಗ ಹೇಳಿದ ಈ ಭಾಗವುಂಟು:

ದುರುಳ ರಾವಣನೆ ನಿನ್ನ ಬಡಿದು ಹಾಕುವೆನು 
ರಾಮರಪ್ಪಣೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಾಳಿಹೆನು 

ಹನುಮ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಸಂಯಮ ತೋರದಿದ್ದರೆ, ರಾವಣನ ಕಥೆ ಅಂದೇ ಮುಗಿದು ರಾಮಾಯಣ "ಹನುಮಾಯಣ" ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

*****

ರಾಮ-ರಾವಣರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಡೆಯ ಭಾಗ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗ ಮೇಘನಾದ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕುಂಭಕರ್ಣನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾವಣ ಬಹಳ ಕುಪಿತನಾಗಿದ್ದ. ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿಭೀಷಣನನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವನಿಗೆ ತಡೆಯಲಾರದ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಇವನಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ನಷ್ಟಗಳು ಎಂದು ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಯುತ ಆಯುಧವನ್ನು ವಿಭೀಷಣನ ಕಡೆ ಎಸೆದ. ಅವನನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಅಡ್ಡ ಬಂದ. ಶಕ್ತಿಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋದ. ವೈದ್ಯ ಸುಷೇಣನನ್ನು ಕರೆದು ತಂದರು. ಅವನು ಅಮೂಲ್ಯ ಮೂಲಿಕೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತರಿಸಿ ಅಂದ. ಅವು ಇದ್ದದ್ದು ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ. ಬೆಳಗಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ತಂದು ಕೊಡಬೇಕು. ಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು? ಹನುಮ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ.

ಇಂದ್ರಜಿತ್ ಎಸೆದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋದ ಎಂದು ಅನೇಕರು ತಿಳಿದಿರುವುದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ. ಶ್ರೀಮದ್ ರಾಮಾಯಣದ ಯುದ್ಧಕಾಂಡದ 101ನೆಯ ಸರ್ಗ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ. ಆಸಕ್ತರು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಓದಬಹುದು. 

ಹನುಮ ಹೀಗೆ ತಂದ ಪರ್ವತದ ಸುತ್ತಳತೆ ಒಂದು ನೂರು ಯೋಜನ! ಅದು ಇದ್ದದ್ದು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಿಂದ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ದೂರ! ಅಂತಹ ಪರ್ವತವನ್ನು ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹನುಮ ತರುವಾಗ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳು ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಿಡಿದದ್ದು ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತ. ಹಾರುತ್ತಿದ್ದುದು ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ. ವೇಗವೋ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿದುದು. ಹೋಗಲು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ. ಹಿಂದಿರುಗಲು ಇನ್ನೊಂದು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ. 

ಹೀಗೆ ಪರ್ವತ ಹಿಡಿದು ತಂದ ಹನುಮನಿಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತೇ? ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೇಳಿದನೇ? ಯಾರಾದರೂ ಗಾಳಿ ಹಾಕಿದರೇ? (ಅವನೇ ವಾಯುಪುತ್ರ. ಗಾಳಿ ಹಾಕುವವರು ಯಾರು?). ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡನೇ? ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಸುಷೇಣನ ಕೆಲಸ ಆಯಿತು. ಈಗ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಹನುಮನನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಬಾರಿ ಕಳಿಸಿ ಬೆಟ್ಟ ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಬರುವಂತೆ ಹೇಳುವುದೇ?

ಹನುಮ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪರ್ವತ ಹಿಡಿದ. ಹಿಡಿದವನು ನಿಂತಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಎಸೆದ. ಎಸೆದ ಬೆಟ್ಟ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ಹೋಗಿ ಮೊದಲಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿತು. ಹೇಗೆ ಕುಳಿತಿತು? ನಾವು ಯಾವುದಾದರೂ ಪದಾರ್ಥ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಅದು ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರೆ ಸ್ಥಳ ಪಲ್ಲಟ ಆಗಿದ್ದು ಕೂಡಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಹನುಮ ಎಸೆದ ಪರ್ವತ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದ ಗುರುತೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮೊದಲಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು. ಆಯಾಸವೇ? ಹಾಗೆಂದರೇನು? ಹನುಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

*****

ಎಲ್ಲಾ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಗಿಂತ ಹೂವು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಅದೊಂದು ತೂಕವಿಲ್ಲದ ವಸ್ತು. ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆದಾಗ "ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಹೂವು ಎತ್ತಿದಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಯಿತು" ಎಂದು ಹೇಳುವುದುಂಟು. ಬೆಳಗಿನ ಪೂಜೆಗೆ ಹೂವು ತಂದಾಗ ಅದೊಂದು ಆಯಾಸದ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಹನುಮನ "ರಾಮಭಕ್ತಿ" ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂಥದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಟಿಯಾದದ್ದು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಪೂಜೆಗೆ ಹೂವು ಬೇಕು. ಹೂವನ್ನು ತರಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಹೂವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹನುಮ ಹೂವು ತರುವಾಗ ಅದರ ಸುವಾಸನೆ ಸೇವಿಸಬಾರದು. (ಈ ರೀತಿ ನೋಡಿದರೆ ನಾವು ಅರ್ಪಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಹೂವುಗಳೂ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವೇ!) ಶ್ರೀರಾಮರ ಪೂಜೆಗೆ ಹೂವು ತರುವಾಗ ಹನುಮನಿಗೆ ಎರಡೂ ಕೈ ಸೇರಿಸಿ ಬೊಗಸೆ ಆಗಬೇಕು. ತರುವ ಹೂವು ಬೇರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಆಲೋಚನೆ ಕೂಡ ಬರಬಾರದು. ವಾಸನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಡ ಅಘ್ರಾಣಿಸಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತರಬೇಕು.

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅತಿ ಗಮನವಿಟ್ಟು, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ, ನಡು ಬಗ್ಗಿಸಿ, ಬಹಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹನುಮ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ.

ಬೆಟ್ಟ ಎತ್ತಲು, ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾರಲು, ಹಿಂದಿರುಗಿ ಎಸೆಯಲು ಒಂದೇ ಕೈ ಸಾಕು. ಮೈ ಬಗ್ಗಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶ್ರೀರಾಮರ ಪೂಜೆಗೆ ಹೂವು ತರುವಾಗ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಬೊಗಸೆ ಬೇಕು. ಮೈ ಬಗ್ಗಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಭಯ-ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತರಬೇಕು!

*****  

ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತ ತಂದಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಪೂಜಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುವುದು, ಈ ಎರಡೂ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹನುಮ ಮಾಡಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ ಪಂಡಿತಾಚಾರ್ಯರು ತಮ್ಮ "ಶ್ರೀಮಧ್ವ ವಿಜಯ" ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ("ಸುಮಧ್ವ ವಿಜಯ" ಎಂದು ಹೇಳುವು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆ), ಮೊದಲ ಸರ್ಗದ 19ನೆಯ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ: 

ರಾಮರ್ಚನೇ ಯೋ ನಯತಃ ಪ್ರಸೂನಂ 
ದ್ವಾಭ್ಯಾ೦ ಕರಾಭ್ಯಾ೦ ಅಭವತ್ ಪ್ರಯತ್ನ: 
ಏಕೇನ ದೋಷ್ಣಾ ನಯತೋ ಗಿರೀ೦ದ್ರಂ 
ಸಂಜೀವನಾದ್ಯಾಶ್ರಯಮಸ್ಯ ನಾಭೂತ್ 

ಶ್ರೀರಾಮರ ಅರ್ಚನೆಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುವಾಗ (ಹನುಮನಿಗೆ) ಬೇಕಾದ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅನೇಕ ಗಿಡ, ಮೂಲಿಕೆ, ಕಲ್ಲು, ಮಣ್ಣು, ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ ಮುಂತಾವುದುವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ  ಪರ್ವತವನ್ನು ತರುವಾಗ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹನುಮನಿಗೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳೂ ಹೂವು ಎತ್ತುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭ. ರಾಮರ ಪೂಜೆಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುವುದು ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ. (ಅದರಿಂದ ಪ್ರಯಾಸವೆಂದಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ಮತ್ತು ಭಯ-ಭಕ್ತಿ ಕಾರಣದಿಂದ ಎರಡೂ ಕೈಗಳ ಉಪಯೋಗ ಆಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು). 

*****
 
ಕಾವ್ಯಮೀಮಾಂಸೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ "ರಸ" ಮತ್ತು "ಧ್ವನಿ" ಎನ್ನುವ ಎರಡು ಪದಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ರಸ ಅನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯ. ಈ "ಧ್ವನಿ" ಎಂದರೇನು? 

ಮೇಲಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ಎನ್ನುವ ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಟ್ಟ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೂವು ಎರಡೂ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಬೆಟ್ಟ ತರುವಾಗ ಶಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಹೂವು ತರುವಾಗ ಭಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಈ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಹೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಭಕ್ತಿಗೆ ಹನುಮನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವುದು ಓದಿದ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಿಷಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುವಾಗಲೇ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯ ಆನಂದದ ಅನುಭವ ಆಗುವುದು. 

ಒಂದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ವಸ್ತ್ರ ತೊಡಿಸಿ, ಒಡವೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ, ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿ, ಕೂಡಿಸಿದರೆ ಚಂದವಾಗಿ ಏನೋ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ದೇಹ ಉಸಿರಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಅದೇ ರೀತಿ, ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಸರತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಧ್ವನಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯದ ಆತ್ಮವೇ ಧ್ವನಿ ಎನ್ನುವ ವಸ್ತು. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಅದರ ಹೂರಣದ ಅರ್ಥ ಓದುಗರಿಗೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಆಗಬೇಕು. ಇದೇ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ "ಧ್ವನಿ" ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ಅದರ ಅಂತರಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಧ್ವನಿಯ ವಿಶೇಷತೆ. 

*****

ಇಂದಿನಿಂದ ಮೂರು ದಿನ ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಗುರು ರಾಯರ ಆರಾಧನೆ. ರಾಯರಿಗೆ ಹನುಮನೇ ಆದಿ ಗುರು. ಅವನೇ ಆದರ್ಶ. ಅದಕ್ಕೇ ಮೊದಲು ಹನುಮನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಂತ್ರಾಲಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದವರು ಶ್ರೀರಾಯರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹನುಮನನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.